سوره واقعه — آیه 69

معانی کلمات:

• مُزْن: ابر، ابر بارانزا.
• مُنزِلون: فرودآورندگان (با قدرت و حکمت خود).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامهٔ بیان نعمتهای خود، به یکی از بزرگترین نعمتهای زندگی بشر یعنی آب اشاره میکند و با لحنی پرسشی و توبیخی میفرماید: «آیا شما آن آب گوارا را که مایهٔ حیات و زندگی شماست، از ابر نازل کردهاید یا ما نازلکنندهایم؟» این پرسش، در حقیقت دعوتی است به تفکر و اندیشه؛ چرا که هیچکس نمیتواند ادعا کند که آب را از ابرها فرود آورده است. این خداست که با قدرت بیکران خود، ابرها را میآفریند، آنها را از دریاها و خشکیها برمیانگیزد، به حرکت درمیآورد و در زمان مناسب، باران را از آنها جاری میسازد تا زمین مرده زنده شود و انسانها و حیوانات و گیاهان از آن بهرهمند گردند. پس اگر انسان در این نعمت بزرگ بیندیشد، به یقین درمییابد که تدبیر جهان به دست خدای حکیم و مهربان است و اوست که سزاوار شکر و عبادت است.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه انسان را به شناخت نعمتهای الهی و شکرگزاری در برابر آنها دعوت میکند؛ چرا که آب، اساس حیات است و بدون آن زندگی ممکن نیست.
• توجه به آفرینش و نظام دقیق طبیعت، انسان را به توحید و یکتاپرستی رهنمون میشود و ایمان او را تقویت میکند.
• این پرسش قرآنی، حس تواضع و فروتنی را در انسان زنده میکند؛ زیرا انسان هرچقدر هم پیشرفت کند، باز هم در برابر قدرت خداوند ناتوان است و نمیتواند حتی قطرهای باران را نازل کند.
• یادآوری نعمت آب، انسان را به شکر عملی و استفادهٔ درست از این نعمت الهی ترغیب میکند و او را از اسراف و تباهی بازمیدارد.
• این آیه نشان میدهد که خداوند نه تنها خالق جهان است، بلکه پیوسته به تدبیر و ادارهٔ امور مخلوقات مشغول است و رحمت او همهجا را فرا گرفته است.