Сураи Аль-Вакиа — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتُمُ: Оё дидаед? Оё андешидаед? Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва андеша кардан омадааст.
• الْمَاء: Об.
• تَشْرَبُونَ: Менӯшед, яъне обе, ки шумо ҳар рӯз менӯшед ва ба он ниёз доред.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бандагонро ба андеша даъват мекунад ва мефармояд: Оё ба обе, ки шумо менӯшед ва ба он барои зиндагӣ ниёз доред, назар кардаед? Оё шумо онро аз абрҳо ба замин фурӯ овардаед, ё Мо онро барои шумо фурӯ меоварем? Ин об аст, ки ҳаёти шумо ба он вобаста аст ва ҳеҷ кас ҷуз Худованд наметавонад онро аз осмон фурӯ оварад. Пас, ин неъмати бузурги Худованд аст, ки бояд ба он шукр гӯед ва ба қудрати Ӯ иқрор шавед.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят бандагонро ба андеша дар бораи неъматҳои Худованд, бахусус об, даъват мекунад.
• Об неъмати бузургест, ки ҳаёти инсон ба он вобаста аст ва танҳо Худованд онро фурӯ меоварад.
• Ин оят ба шукргузорӣ ва иқрор ба қудрати Худованд тарғиб мекунад.
• Андеша дар бораи неъматҳои Худованд имонро қавӣ мегардонад ва бандаро ба Худованд наздик мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бандагонро ба тафаккур ва шукргузорӣ даъват мекунад, ки ин барои ҳаёти инсон дар дунё ва охират муфид аст.