Сураи Аль-Вакиа — Оят 92

1. Маънои калимаҳо:

• الْمُكَذِّبِينَ: дурӯғбарандорон, яъне касоне ки ҳақиқатро дурӯғ мешуморанд.
• الضَّالِّينَ: гумроҳон, яъне касоне ки аз роҳи рост берун рафтаанд.

1. Тафсири оят:

Ва аммо агар он шахси вафоткарда аз зумраи дурӯғбарандагон бошад, ки ҳақиқатро инкор мекарданд ва аз роҳи рост гумроҳ шуда буданд, пас барои ӯ ҷойгоҳе дар оташи ҷаҳаннам омода аст. Ӯ аз оби ҷӯшони бағоят гарм менӯшад ва аз оташи сӯзон азоб мекашад. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки паёмбарро (с) ва он чи ӯ овардааст, дурӯғ шуморидаанд ва аз роҳи ҳақ гумроҳ гаштаанд. Онҳо аҳли дасти чап ва бадбахтонанд, ки дар рӯзи қиёмат аз ҷониби чап номаи аъмолашон дода мешавад.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саранҷоми дурӯғ шуморидани ҳақиқат ва гумроҳӣ аз роҳи рост, азоб ва ҷазои сахт аст.
• Одамӣ бояд ҳамеша ба ҳақиқат гӯш диҳад ва аз роҳи рост пайравӣ кунад, то аз зумраи гумроҳон набошад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки интихоби роҳи дуруст дар ҳаёт муҳим аст ва оқибати он некӯст.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки пеш аз марг тавба кунем ва ба роҳи ҳақ баргардем, то аз азоби ҷаҳаннам наҷот ёбем.
• Ҳамчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил аст ва ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо ё мукофот мегирад.