Сураи Аль-Хадид — Оят 23

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• تَأْسَوْا: аз решаи «أَسَى» аст, маънои ғамгин шудан ва андӯҳ хӯрданро дорад.
• فَاتَكُمْ: он чизе, ки аз дастатон рафтааст ва аз даст додаед.
• آتَاكُمْ: он чизе, ки Худо ба шумо ато кардааст.
• مُخْتَالٍ: шахси худписанд ва гарданкаш, ки аз рӯи кибру ғурур худро бузург мешуморад.
• فَخُورٍ: шахси фахркунанда, ки бо неъматҳои худ бар дигарон фахр мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳамаи ин тақдирҳо ва неъматҳоро ба шумо хабар дод, то ки дар дилҳои шумо таслим ва ризо ба қазои Худо ҷой гирад. Пас набояд барои он чизе, ки аз дастатон рафтааст ва ба он ноил нашудаед, аз ҳад зиёд ғамгин шавед, зеро ҳар чизе ки Худо навиштааст, ҳатман ба вуқӯъ мепайвандад. Инчунин набояд барои неъматҳое, ки Худо ба шумо ато кардааст, фарҳи шодӣ ва ифтихор кунед, ки ин шодӣ шодии мағрурона ва аз рӯи кибр бошад. Зеро Худо ҳеҷ шахси худписанду фахркунандаро, ки бо дороиҳои худ бар мардум меболad, дӯст намедорад. Ин гуна одамон касоне ҳастанд, ки бахшиш намекунанд ва дигаронро низ ба бахилӣ даъват мекунанд. Ҳар кас аз итоати Худо рӯй гардонад, танҳо ба худи худ зарар мерасонад ва ҳеҷ зараре ба Худо намерасонад, зеро Худо аз ҳамаи махлуқоташ бениёз аст ва ҳамаи сифатҳои некӯ ва камол аз они Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти дунё бояд ба қазои Худо розӣ бошем ва ғамгинии аз ҳад зиёд барои аз даст додани чизҳои дунёӣ надошта бошем.
• Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки аз шодии мағрурона ва фахр кардан бо неъматҳо бар дигарон худдорӣ кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки кибру фахр дар назди Худо мазаммат шудааст ва Худо ин гуна одамонро дӯст намедорад.
• Ва омӯзиш медиҳад, ки ҳар кас ба амалҳои худ масъул аст ва рӯй гардондан аз итоати Худо танҳо ба худи инсон зарар мерасонад, на ба Худо.
• Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ, қаноат ва шукргузорӣ ба Худо ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мегардонад.