Сураи Аль-Хадид — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الَّذِينَ يَبْخَلُونَ: касоне ки бахилӣ мекунанд, яъне он чиро, ки бояд сарф кунанд, аз худ ва дигарон бозмедоранд.
• الْبُخْلِ: бахилӣ, худдорӣ аз додани мол ё неъматҳое, ки бояд дода шаванд.
• يَتَوَلَّ: рӯй гардонад, аз итоат дур шавад.
• الْغَنِيُّ: Бениёз, он ки ба касе ва чизе эҳтиёҷ надорад.
• الْحَمِيدُ: Ситоишшуда, он ки дар зоти худ ва сифатҳояш сазовори ҳама гуна ситоиш аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳи одамон сухан мегӯяд, ки на танҳо худашон бахилӣ мекунанд ва он чиро, ки бояд дар роҳи Худо сарф кунанд, бозмедоранд, балки дигаронро низ ба бахилӣ ташвиқ мекунанд ва бахилиро дар назари онҳо некӯ нишон медиҳанд. Чунин рафтор нишонаи худписандӣ ва фахр кардан ба молу дороии дунёст. Онҳо гумон мекунанд, ки бо бахилӣ чизе ба даст меоранд, дар ҳоле ки дар воқеъ зиён мекунанд.

Сипас Худованд мефармояд: ҳар кас аз итоати Худо рӯй гардонад ва ба амрҳои Ӯ амал накунад, ҳеҷ зараре ба Худо намерасонад, балки танҳо ба худи худ зарар мерасонад. Зеро Худо аз ҳамаи махлуқот бениёз аст ва ба итоати бандагонаш эҳтиёҷ надорад. Ӯ дар зоти худ ва дар ҳамаи сифатҳояш ситоишшуда аст; ҳамаи некӣ ва камол аз они Ӯст ва ҳар ситоише сазовори Ӯ мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бахилӣ танҳо як камбуди молист, балки боиси хасорати рӯҳонӣ ва дур шудан аз раҳмати Худо мегардад.
• Ислом моро ба саховат ва кӯмак ба дигарон даъват мекунад ва бахилиро на танҳо барои худ, балки паҳн кардани он дар ҷомеа мазаммат менамояд.
• Оят тасаллӣ медиҳад, ки агар касе аз роҳи Худо рӯй гардонад, ба Худо ҳеҷ зараре намерасад; Худо бениёз аст ва ҳама чиз ба Ӯ вобаста аст, на Ӯ ба касе.
• Ин оят моро ба шинохти сифатҳои Худо — Бениёзӣ ва Ситоишшудагӣ — ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба таваккул ва сипосгузорӣ ба Ӯ мекашад.
• Дарёфти он ки Худо ба итоати мо эҳтиёҷ надорад, аммо мо ба раҳмат ва ҳидояти Ӯ эҳтиёҷ дорем, моро ба ихлос ва амали некӯ тарғиб мекунад.