Сураи Аль-Хашр — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• مَثَل: монандӣ, намуна, ҳикояти ибратомӯз.
• الشَّيْطَان: Иблис — сарвари ҷинниёни кофир ва душмани ошкори инсон.
• اكْفُر: кофир шав, яъне инкор кун ва ношукрӣ кун.
• بَرِيءٌ: пок, дур, озод аз касе ё чизе.
• رَبِّ الْعَالَمِينَ: Парвардигори тамоми офаринишҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳолати мунофиқонро тасвир мекунад, ки гурӯҳеро ба ҷанг ва нофармонӣ бармеангезанд ва ба онҳо ваъдаи ёрӣ медиҳанд, аммо худашон дар лаҳзаи ҳақиқӣ онҳоро танҳо мегузоранд. Худованд ин рафтори онҳоро ба рафтори Иблис монанд кардааст: вақте ки Иблис инсонро ба куфр даъват кард ва ба ӯ гуфт: «Кофир шав», пас чун инсон ба даъвати ӯ гӯш дод ва кофир шуд, Иблис аз ӯ безорӣ эълон кард ва гуфт: «Ман аз ту пок ҳастам, ман аз Парвардигори ҷаҳониён метарсам». Ин суханони Иблис дурӯғ аст, зеро ӯ худ аз ҳама бештар аз Аллоҳ нофармонӣ кардааст, вале ҳадафаш он аст, ки худро аз ҷазои ҳамроҳ бо инсон раҳо кунад ва ӯро дар азоб танҳо гузорад. Ҳамин тавр, мунофиқон низ мардумро ба роҳи нодуруст мебаранд, аммо дар рӯзи сахтӣ онҳоро тарк мекунанд ва аз онҳо безорӣ меҷӯянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва инсонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон бо мисолҳои равшан ҳақиқатро нишон медиҳад, то инсон фиреби дӯстони бадхоҳро нахӯрад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар даъваткунанда ба бадӣ дар вақти душворӣ моро танҳо мегузорад ва танҳо Аллоҳ аст, ки ҳамеша бо бандаи худ аст.
• Иблис ва пайравони ӯ ҳеҷ гоҳ ба инсон некӣ намехоҳанд; онҳо танҳо ба фоидаи худ фикр мекунанд.
• Инсон бояд танҳо ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз роҳи кофирон ва мунофиқон дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон моро ба андеша ва ибрат гирифтан аз саргузашти гузаштагон даъват мекунад, то мо дар домҳои шайтон ва дӯстони бад наафтем.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки тарси ҳақиқӣ танҳо аз Аллоҳ бошад, на аз махлуқот, ва инсон бояд ҳамеша ба Парвардигори ҷаҳониён паноҳ барад.