Surah Al-Hashr — Aya 16

Ma’anonin Kalmomi:

• Kamatsalin: Misali ko kwatance.
• Shaiɗan: Iblis, maƙiyin ɗan Adam.
• Kafir: Ya ƙi yarda da Allah, ya yi rashin imani.
• Bari’u: Na barranta daga kai, ba ni da alaƙa da kai.

Fassarar Aya:

Wannan aya tana kwatanta halin munafukai waɗanda suke ruɗin Yahudawa da suka ce musu: “Za mu taimake ku a kan yaƙin Manzon Allah (SAW),” da kuma yadda suka bar su a lokacin da suka buƙaci taimako. Misalin su kamar misalin Shaiɗan ne, lokacin da ya ce wa mutum: “Ka kafirta (ka ƙi yarda da Allah),” sai mutum ya kafirta. Amma da ya kafirta, Shaiɗan ya ce masa: “Lalle ni na barranta daga gare ka, domin ina tsoron Allah, Ubangijin halittu.” Wannan magana ce ta ƙarya, domin Shaiɗan ba ya tsoron Allah a gaskiya, amma yana neman tsira da kansa kawai, ya bar mutumin a cikin halaka.

Haka nan munafukai suke: suna ruɗin Yahudawa da alkawarin taimako, amma da aka buƙaci su su taimaka, sai suka juya baya, suka bar su cikin wahala da ƙasƙanci. Wannan misali yana nuna cewa duk wanda ya bi Shaiɗan ko munafukai, zai samu nasiha da ruɗi ne kawai, ba taimako na gaskiya ba.

Fannoni da Darussa Daga Aya:

1. Ruɗi da ƙarya daga Shaiɗan da mabiyansa ba su da amfani; duk wanda ya bi su zai gamu da halaka.
2. Tsoron Allah gaskiya ne kawai ga muminai; amma Shaiɗan da munafukai suna amfani da shi ne don yaudara, ba don imani ba.
3. Aya tana gargadin mu daga barin gaskiya da bin masu ruɗi, kuma tana nuna cewa Allah ne kaɗai abin dogaro, ba wani halitta ba.
4. Imani da Allah da riƙe addininsa shine mafita daga duk wata yaudara, kuma shi ne hanyar samun tsira a duniya da lahiru.