Surat Al-An'am — Ayat 164

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَبْغِي (abghī): golek, pados, utawa kepengin.
• رَبًّا (rabban): pangeran, gusti kang ngopeni lan ngurus.
• رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ (rabbu kulli syai'in): pangerane samubarang kabeh.
• تَكْسِبُ (taksibu): nglakoni, nyambut gawe, utawa ngupaya.
• وَازِرَةٌ (wāzirah): wong kang nggawa dosa (saka tembung *wizr* kang ateges momotan/abot).
• وِزْرَ (wizra): dosa utawa momotan.
• مَرْجِعُكُمْ (marji'ukum): baline kowe kabeh, panggonan bali.
• فَيُنَبِّئُكُمْ (fayunabbi'ukum): banjur ngandhani kowe kabeh, menehi kabar.
• تَخْتَلِفُونَ (takhtalifūna): kowe kabeh padha beda-beda panemu utawa pasulayan.

2) Katrangané ayat:

Ayat iki isiné dhawuh marang Kanjeng Nabi Muhammad ﷺ supaya mangsuli wong-wong musyrik kang padha ngajak dheweke bali menyang agama sing nyembah brahala. Dhawuhé: "Apa ta aku iki arep golek pangeran saliyané Allah, mangka Panjenengané iku Pangerané samubarang kabeh?" Tegesé, Allah iku siji-sijiné Pangeran kang bener, kang nitahake lan ngurus kabeh barang. Brahala-brahala kang padha disembah déning wong musyrik iku dudu pangeran, malah padha dadi titah lan kabawah déning Allah.

Banjur Allah ngandhani prinsip kang adil: saben wong ora bakal oleh asil saka panggaweané kajaba kanggo awake dhewe. Yen wong nglakoni ala, dosané bakal ditanggung dhewe, ora bakal dipindhah marang wong liya. Ana wong musyrik kang aran Walid bin Mughirah tau ngomong marang wong-wong: "Padha melua aku, aku bakal nanggung dosa-dosamu." Allah mbantah omongan iki kanthi tegas: ora ana wong kang bisa nanggung dosané wong liya. Saben uwong tanggung jawab marang awake dhewe.

Ing pungkasan, kabeh manungsa bakal bali marang Pangerané ing dina kiyamat. Ing kono Allah bakal ngandhani marang kabeh bab apa kang padha dipasulayani ing donya, sapa kang bener lan sapa kang luput, sapa kang ngugemi bebener lan sapa kang nglakoni kebatilan. Mula ora ana kang bisa ndhelikake apa-apa ana ing ngarsané Allah.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen mung Allah Pangeran kang sejati, kang nitahake lan ngurus kabeh. Dadi ora perlu golek pangayoman marang liyané Allah.
• Saben uwong tanggung jawab marang panggaweané dhewe-dhewe. Ora ana kang bisa nanggung dosané wong liya, mula aja ngarep-arep ana kang nulungi ing dina kiyamat kajaba amal becik dhewe.
• Iki nuduhake kaadilané Allah kang sampurna. Ora ana kang dizalimi, saben uwong bakal nampa asil saka apa kang dilakoni.
• Kabeh bakal bali marang Allah, mula kudu padha nyiyapake bekal amal becik saben dina.
• Ayat iki nuwuhake pangarep-arep lan rasa tentrem, amarga wong kang nglakoni becik ora bakal dirugikake, lan wong kang nglakoni ala ora bakal bisa lolos saka tanggung jawabe.
• Iki ngajak manungsa supaya padha nggoleki bebener lan aja padha pasulayan bab agama tanpa dhasar, amarga ing dina kiyamat kabeh bakal dijelasake déning Allah.