Сураи Аль-Мульк — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «يَخْشَوْنَ»: метарсанд, аз Худо метарсанд.

— «بِالْغَيْبِ»: дар ғайби мардум, яъне дар танҳоӣ ва хилват, вақте ки касе онҳоро намебинад.

— «مَغْفِرَةٌ»: бахшиш, омурзиш.

— «أَجْرٌ كَبِيرٌ»: подоши бузург.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, касоне ки аз Парвардигори худ дар ғайби мардум метарсанд — яъне дар танҳоӣ ва хилват низ Худоро ҳозир ва нозир медонанд ва аз Ӯ метарсанд, ҳатто вақте ки касе онҳоро намебинад, аз гуноҳ худдорӣ мекунанд ва ба ибодати Ӯ истодагӣ менамоянд, ва аз азоби охират пеш аз дидани он метарсанд — барои онҳо аз ҷониби Худо бахшиши гуноҳҳо ва подоши бузург аст, ки он биҳишт мебошад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки арзиши асосии банда дар назди Худо тақвои пинҳонӣ аст, на риё ва худнамоӣ дар пеши мардум.

— Худошиносӣ ва тарси Худо дар танҳоӣ аломати имонӣ будани дил ва самимияти банда аст.

— Ин оят барои ҳар муъмин умед мебахшад, ки агар дар хилват низ Худоро дар ёд дошта бошад, бахшиш ва подоши бузург — биҳишт — ба ӯ ваъда шудааст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳатто вақте ки касе моро намебинад, аз гуноҳ парҳез кунем ва ибодати Худоро тарк накунем, зеро Худо ҳамеша моро мебинад ва медонад.

— Ваъдаи бахшиш ва подоши бузург дар ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва амали солеҳ ҷалб мекунад ва мефаҳмонад, ки роҳи тақво роҳи саодат ва наҷот аст.