சூரா அல்-முல்க் — வசனம் 12

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• يَخْشَوْنَ — பயப்படுகிறார்கள், அச்சப்படுகிறார்கள் (இங்கு இறைவனின் மேன்மைக்கும் தண்டனைக்கும் அஞ்சுவது என்பது கருத்து).
• بِالْغَيْبِ — மறைவாக, கண்ணுக்குப் புலப்படாமல்; அதாவது மக்கள் பார்க்காத இடத்திலும், மறைவான நிலையிலும்.
• مَغْفِرَةٌ — பாவமன்னிப்பு, குற்றங்களை மன்னித்தல்.
• أَجْرٌ كَبِيرٌ — மகத்தான கூலி, மிகப்பெரிய நற்பதவி (சொர்க்கம்).

விளக்கம்:

நிச்சயமாக, தங்கள் இறைவனை மறைவான நிலையில் அஞ்சி நடப்பவர்கள் — அதாவது மக்கள் பார்க்காத தனிமையிலும், இரவின் இருளிலும், யாரும் அறியாத இடங்களிலும் இறைவனின் கட்டளைகளை மீறாமல், அவனுக்கு கட்டுப்பட்டு வணங்குபவர்கள் — அவர்களுக்கு இறைவனிடமிருந்து பாவமன்னிப்பு உண்டு. அவர்களுடைய தவறுகள் மன்னிக்கப்படும், மேலும் அவர்களுக்கு மகத்தான கூலியும் உண்டு; அதுவே சொர்க்கம். இவர்கள் இறைவனின் தண்டனையைக் கண்ணால் காண்பதற்கு முன்பே, அதை நம்பி அஞ்சுகிறார்கள்; மக்கள் பார்க்காத இடத்திலும் இறைவன் தங்களைக் காண்கிறான் என்பதை உணர்ந்து நல்லறம் செய்கிறார்கள். இத்தகைய இறையச்சமே உண்மையான ஈமானின் அடையாளமாகும்.

பயன்கள்:

1. மறைவான இடத்தில் செய்யப்படும் வணக்கமும் நல்லறமும் இறைவனிடம் மிக உயர்ந்த மதிப்பைப் பெறுகின்றன; ஏனெனில் அது நேர்மையின் சான்றாகும்.
2. இறையச்சம் (தக்வா) மனிதனைப் பாவங்களிலிருந்து காக்கும் கேடயமாகும்; அது அவனுக்கு மன்னிப்பையும் சொர்க்கத்தையும் பெற்றுத்தரும்.
3. இறைவனின் கண்காணிப்பு உணர்வு (முராகபா) ஒவ்வொரு முஸ்லிமின் வாழ்விலும் இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அவன் எல்லா இடங்களிலும் நேர்மையாக நடப்பான்.
4. இந்த வசனம் நமக்கு நம்பிக்கையூட்டுகிறது — யார் இறைவனை அஞ்சி நடக்கிறார்களோ, அவர்களின் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு மகத்தான வெகுமதி காத்திருக்கிறது என்பதை அறிவிக்கிறது.
5. மறைவான நிலையில் இறைவனை அஞ்சுவது, இறைவனின் மீதான உண்மையான அன்பையும், அவனுடைய திருப்தியை நாடுவதையும் காட்டுகிறது; இதுவே வெற்றிக்கான பாதை.