Сураи Аль-Мульк — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• أَسِرُّوا: пинҳон кунед, оҳиста бигӯед.
• اجْهَرُوا: ошкор кунед, баланд бигӯед.
• ذَاتِ الصُّدُورِ: он чи дар синаҳо (дилҳо) ниҳон аст, яъне ниятҳо ва пинҳониҳои дил.

1. Тафсири оят:

Худованд ба ҳамаи мардум хитоб мекунад, ки суханони худро пинҳонӣ бигӯед ё ошкоро, ҳар ду ҳолат барои Ӯ баробар аст. Аллоҳ таоло ба ҳар сухане, ки мегӯед, огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Балки Ӯ ба он чи дар дилҳои шумо ниҳон аст — аз ниятҳо, андешаҳо ва пинҳониҳои синаҳо — низ комилан огоҳ аст. Пас чӣ гуна метавонад суханони ошкоро ё пинҳонии шумо аз илми Ӯ пинҳон монад? Ӯст, ки ба ҳамаи асрори дилҳо доно аст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ дур нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ таоло ҳамеша назораткунандаи аъмол ва ниятҳои мост, хоҳ ошкоро бошем, хоҳ пинҳонӣ.
• Он моро водор мекунад, ки дилҳои худро аз ниятҳои бад пок созем, зеро Аллоҳ ба пинҳониҳои синаҳо огоҳ аст.
• Ин оят эҳсоси наздикии Аллоҳро дар дили инсон зиёд мекунад ва ӯро ба ихлос ва ростқавлӣ дар ҳамаи ҳолатҳо ташвиқ менамояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покии дил ва ростӣ дар сухан аст, ва инсон бояд ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки Аллоҳ таоло Раҳим ва Доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест, пас бояд бо умед ва таваккул ба Ӯ рӯ орем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.