Сураи Аль-Мульк — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاعْتَرَفُوا: Пас эътироф карданд, яъне ба гуноҳи худ иқрор шуданд.
• بِذَنبِهِمْ: Ба гуноҳи худ, ки куфру дурӯғ шумурдани оёти Худо буд.
• فَسُحْقًا: Пас дурӣ ва нестӣ бод, яъне аз раҳмати Худо дур карда шаванд.
• لِّأَصْحَابِ السَّعِيرِ: Барои аҳли оташи сӯзон, яъне онҳое, ки дар оташи дӯзах ҷой мегиранд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки аҳли дӯзах дар рӯзи қиёмат ба гуноҳи худ — яъне ба куфру дурӯғ шумурдани паёмҳои Худо ва пайғамбарон — иқрор мешаванд. Онҳо дар он ҷо эътироф мекунанд, ки сазовори азоб гардидаанд, аммо ин эътироф дигар ба онҳо фоидае намерасонад. Баъд аз ин эътироф, Худованд мефармояд, ки онҳоро аз раҳмати Хеш дур кардааст ва онҳо абадан дар оташи сӯзони дӯзах хоҳанд монд. Ин ҷумла ба маънои дуои бад ва ҳукми қатъӣ бар онҳост, ки аз ҳар гуна некуӣ ва раҳмат маҳрум гардидаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки эътирофи гуноҳ дар охират барои кофирон фоидае надорад, зеро вақти тавба гузаштааст. Ин моро водор мекунад, ки дар ҳаёти дунё пеш аз фаро расидани марг тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат азоб намедиҳад; худи гуноҳкорон дар охират ба гуноҳи худ иқрор мешаванд.
• Раҳмати Худо барои бандагони тавбакунанда кушода аст, аммо касоне, ки дар дунё ба куфру дурӯғгӯӣ идома медиҳанд, аз ин раҳмат маҳрум мешаванд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем ва аз дурӯғ шумурдани оёти он бипарҳезем, то аз аҳли дӯзах набошем.
• Ҳамчунин ин оят собит мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва оқибати дурӯғ шумурдани он хорӣ ва азоб аст; пас бояд ба он имон оварем ва ба он амал кунем.