سورت ملک — آیت 17

د کلمو معناګانې:

• حاصِبًا: هغه باد چې له ځان سره وړې ډبرې او کاڼي راوړي، لکه د قومِ لوط پر سر راغلی عذاب.
• نَذِيرِ: زما د وېرولو او خبردارۍ (عذاب) کول.

د آیت تفسیر:

ای د مکې کافرانو! ایا تاسو له هغه ذات څخه چې په آسمان کې دی (او د هغه پورته والی د هغه د جلال او عظمت په شان دی)، بې غمه یاست چې پر تاسو باندې داسې باد راولي چې له ځان سره وړې ډبرې ولري، لکه څنګه چې یې پر قومِ لوط راوستې وې؟ که داسې وي، نو ژر به پوه شئ چې زما وېرول او خبردارۍ څنګه وي، کله چې عذاب ووینئ او د هغه سختي درک کړئ. خو په هغه وخت کې به تاسو ته پوهه او علم هېڅ ګټه ونه کړي، ځکه چې د عذاب له راتلو وروسته توبه او پوهه بې ارزښته ده.

د آیت څخه ګټې:

1. د الله تعالی پورته والی (علو) ثابت دی، لکه څنګه چې د هغه د جلال او کمال له مخې ورته مناسب دی، پرته له کوم کیفیت یا تشبیه څخه.
2. د الله تعالی قدرت بې حده دی؛ هغه کولی شي په هر وخت کې پر بندګانو عذاب راولي، که د ځمکې لاندې وي یا د آسمان له لوري.
3. د عذاب له راتلو مخکې باید له الله څخه ووېرېږو او د هغه د خبردارۍ جدي اخلو، ځکه چې د عذاب له راتلو وروسته پښېماني او پوهه هېڅ ګټه نه لري.
4. دا آیت د الله تعالی رحمت او مهربانۍ ته اشاره کوي چې خلکو ته یې د عذاب څخه مخکې خبرداری راولېږي، ترڅو دوی ته د توبې او سمون فرصت ورکړي.
5. مسلمان باید تل د الله له عذاب څخه وېره ولري او د هغه په رحمت باندې هیله وتړي، او دواړه (وېره او هیله) په خپل زړه کې وساتي.