Сураи Аль-Мульк — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• أَمْ: ё (барои интихоб байни ду чиз).
• أَمِنتُم: эмин шудед, дар амон ҳисоб кардед.
• مَنْ فِي السَّمَاءِ: Он Зоте, ки дар осмон аст — яъне Аллоҳ таоло, ки бар осмонҳо болотар аст, тавре ки ба шаъну ҷалолаш муносиб аст.
• حَاصِبًا: боди сангборон, яъне боде, ки сангҳои хурдро бо худ меоварад ва бар шумо меборад.
• نَذِيرِ: бимдиҳӣ, огоҳонидани ман.

1. Тафсири оят:

Оё шумо эмин шудед, эй кофирон, аз Он Зоте, ки дар осмон аст, ки бар шумо боди сангборон бифиристад, чунон ки бар қавми Лут фиристод? Ё шумо гумон мекунед, ки аз қудрати Аллоҳ дар амон ҳастед ва Ӯ наметавонад шуморо азоб кунад? Ҳамон Зоте, ки дар осмон аст, метавонад бар шумо сангҳоро аз осмон биборонад, чунон ки бар қавми Лут борид, ё боди сахте бифиристад, ки шуморо бо сангҳои хурд бизанад ва нобуд кунад. Пас ба зудӣ хоҳед донист, ки бимдиҳӣ ва огоҳонидани Ман чӣ гуна буд, вақте азобро бо чашми худ бинед. Аммо он вақт донистан ба шумо ҳеҷ фоидае нахоҳад дод, зеро азоб аллакай бар шумо фуруд омадааст ва ҳеҷ роҳи наҷоте нест. Дар ин оят исбот мешавад, ки Аллоҳ таоло бар болои махлуқоташ аст, тавре ки ба бузургӣ ва ҷалолаш муносиб аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят одамро ба андеша водор мекунад, ки ҳеҷ кас аз қудрати Аллоҳ наметавонад фирор кунад ва ҳеҷ паноҳгоҳе аз азоби Ӯ нест.
• Аллоҳ таоло раҳим аст, ки пеш аз азоб бим медиҳад ва огоҳ мекунад, то бандагон тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ тавонои мутлақ аст ва ҳама чиз дар дасти Ӯст — бод, санг, замин ва осмон.
• Вақте одам азобро мебинад, дигар донистан ва имон овардан фоидае надорад, бинобар ин бояд пеш аз расидани азоб ба Аллоҳ имон овард ва амали солеҳ кард.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем, аз Ӯ битарсем ва аз азоби Ӯ эмин набошем, балки ҳамеша ба Ӯ дуо кунонем ва тавба намоем.
• Қуръони Карим бо чунин оятҳо моро огоҳ мекунад, ки дунё ҷои озмоиш аст ва бояд ҳушёр бошем, то аз роҳи рост дур нашавем.