Сураи Аль-Калам — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• «أَجْرًا»: подоше, музде, савобе, ки дар баробари амал дода мешавад.
• «غَيْرَ مَمْنُونٍ»: ғайри қатъшаванда, тамомнашаванда, бекам ва бекоҳиш; яъне подоше, ки ҳеҷ гоҳ бурида намешавад ва касе онро миннат намегузорад.

1. Тафсири оят:

Пас аз қасам ба қалам ва он чи бо қалам навишта мешавад, Худованди мутаъол Паёмбари худро (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки ба ростӣ барои ту — эй Расули Худо — подоши бузурге ҳаст, ки ҳеҷ гоҳ бурида намешавад ва коҳиш намеёбад. Ин подош ба сабру тоқати ту дар роҳи расонидани рисолати илоҳӣ ва ба таҳаммули озорҳову таънаҳои душманон аст. Ту дар ин роҳ аз ҷониби мардум ранҷу машаққат мекашӣ, аммо Худованд савоби туро беҳисоб ва бепоён гардонидааст. Ин подош на танҳо дар охират аст, балки дар дунё низ Худованд туро бо нусрату иззат ва покии ном азиз гардонидааст. Ҳамчунин ин оят ишора ба он дорад, ки касе бар ту миннати ин подошро надорад; он фақат аз фазлу карами Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад ё бекор кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Худованд бандагони солеҳ ва паёмбаронашро ҳеҷ гоҳ беподош намегузорад; ҳар ранҷу машаққате, ки дар роҳи Худо кашида шавад, савоби он бекам ва бекоҳиш аст.
• Ин оят дили муъминонро ором мекунад, ки агар дар роҳи даъват ва амали нек аз мардум озор бинанд, набояд ноумед шаванд, зеро подоши Худованд буриданӣ нест.
• Подоши Худованд аз ҳадди ҳисобу китоби инсонӣ берун аст ва касе бар он миннат намегузорад; ин ҷуз аз лутфу карами Парвардигор нест.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба рисолати Паёмбар (с) бовар кунем ва бидонем, ки ӯ дар роҳи таблиғи Қуръон ва таълими ахлоқи некӯ сахтиҳои зиёд кашидааст, ва мо низ бояд дар роҳи омӯхтани Қуръон ва амал ба он сабр кунем, то ба подоши бузурги Худованд ноил гардем.