Surat Al-Qalam — Ayat 43

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• خَاشِعَةً : asor, andhap-asor, ora wani ndhangak.
• أَبْصَارُهُمْ : mripat-mripate wong kafir mau (kang dimaksud yaiku wong-wong kang padha duwe mripat iku).
• تَرْهَقُهُمْ : nutupi lan nempuh dheweke.
• ذِلَّةٌ : nistha, asor, lan wirang kang banget.
• يُدْعَوْنَ : padha ditimbali, dijak, lan diprentah.
• السُّجُودِ : sujud, yaiku shalat lan ngabekti marang Allah.
• سَالِمُونَ : waras, sehat, lan kuwat.

2) Katrangané ayat:

Ing dina kiyamat mengko, mripat-mripate wong kafir padha andhap-asor lan ora wani ndhangak amarga banget wedine lan isine atine. Nistha lan wirang kang gedhe banget nutupi lan nempuh dheweke, dadi katon cetha ing awake dheweke minangka paukuman saka Allah. Kabeh iku kelakon amarga nalika isih ana ing donya, dheweke padha ditimbali lan dijak supaya sujud marang Allah, yaiku nindakake shalat lan ngabekti marang Panjenengane, nalika awake dheweke isih waras, sehat, lan kuwat, nanging dheweke ora gelem sujud amarga sombong lan gumedhe. Saiki ing akhirat, nalika dheweke kepengin sujud, ora ana gunane maneh, amarga wis ora ana kesempatan lan wis katutup tobat.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ngelengake marang awake dhewe supaya aja sombong lan gumedhe, amarga sombong iku bisa nggawa manungsa marang nistha lan wirang ing akhirat.
• Shalat lan sujud iku ibadah kang gedhe banget ajine, mula aja nganti diremehake nalika isih ana kesempatan lan awak isih sehat.
• Nggunakake wektu sehat, kuwat, lan luang kanggo ngabekti marang Allah iku minangka kesempatan emas kang kudu dimanfaatake sadurunge teka wektu kang ora bisa dibalekake maneh.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang gampang lan wicaksana, amarga mung ngajak manungsa marang kabecikan lan kabegjan, dudu marang kasusahan.
• Dadi wong Islam iku kudu tansah sregep lan semangat ing ngibadah, amarga kabeh iku kanggo kabegjane awake dhewe, dudu kanggo Allah kang Maha Sugih lan ora butuh marang ibadahe manungsa.