Сураи Аль-Араф Оят 188 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бигӯ; «Ман молики нафъу зиёни худ нестам. Ғайри он чӣ…

Аль-Араф · 188/206

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Араф

قُل لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ ۚ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ۝١٨٨

🔤 Transliteration

Qul laaa amliku linafsee naf`anw wa laa darran illaa maa shaaa`al laah; wa law kuntu a`alamul ghaiba lastaksartu minal khairi wa maa massaniyas soo`; in ana illaa nazeerunw wa basheerul liqawminy yu`minoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Бигӯ; «Ман молики нафъу зиёни худ нестам. Ғайри он чӣ Худо бихоҳад. Ва агар илми ғайб медонистам, ба хайри худ хеле меафзудам ва ҳеҷ шарре ба ман намерасид. Ман касе ҷуз бимдиҳанда ва муждадиҳандае барои мӯъминон нестам».

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَمْلِكُ»: тасаллут доштан, қудрат доштан бар чизе.

— «نَفْعًا»: фоида, манфиат.

— «ضَرًّا»: зарар, зиён.

— «الْغَيْبَ»: чизҳои пинҳонӣ, ки аз ҳиссу дониши инсон пӯшидаанд.

— «لَاسْتَكْثَرْتُ»: ҳатман бисёр мекардам, афзун месохтам.

— «السُّوءُ»: бадӣ, зарар, ногуворӣ.

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

— «بَشِيرٌ»: хушхабардиҳанда, муждарасон.

Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) фармон медиҳад, ки ба мардум бигӯяд: ман барои худам на фоидае расонда метавонам ва на зарареро аз худ дур карда метавонам, магар он чи Худо бихоҳад. Ҳамаи корҳо ба дасти Худост ва ҳеҷ кас бе иродаи Ӯ ба чизе қодир нест.

Сипас мефармояд: агар ман ғайбро медонам, яъне чизҳои пинҳонӣ ва ояндаро медонистам, ҳатман роҳҳое мегирифтам, ки барои ман фоидаи бисёр меоварданд ва зарарро аз худ дур мекардам. Аммо ман ғайбро намедонам, зеро дониши ғайб танҳо хоси Худованд аст. Ман фақат он чиро медонам, ки Худо ба ман таълим додааст.

Баъд мефармояд: ман танҳо бимдиҳанда ва хушхабардиҳанда ҳастам. Коре, ки ман анҷом медиҳам, ин аст, ки одамонро аз азоби Худо метарсонам ва ба подоши некӯи Ӯ мужда медиҳам. Аммо ин бимдиҳӣ ва муждарасонӣ барои он гурӯҳе судманд аст, ки имон меоранд ва паёми маро тасдиқ мекунанд.

Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ кас, ҳатто Паёмбар (с), барои худ на фоида ва на зарар дорад, магар ба хоҳиши Худо. Ин боиси он мешавад, ки дили инсон танҳо ба Худованд бандад ва аз ғайри Ӯ умед набандад.

— Дониши ғайб танҳо хоси Худост. Ин боварро дар дилҳо мустаҳкам мекунад, ки инсон бояд ба дониши Худо таваккал кунад ва аз ҷодугарӣ, фолбинӣ ва роҳҳои ғайришаръӣ дур бошад.

— Паёмбар (с) танҳо бимдиҳанда ва хушхабардиҳанда аст, на соҳиби ихтиёр дар корҳои олам. Ин ба мо мефаҳмонад, ки вазифаи асосии пайравӣ аз Паёмбар (с) қабули паёми Ӯ ва амал ба он аст.

— Имон ва тасдиқ шарти асосии баҳрамандӣ аз даъвати Паёмбар (с) аст. Ҳар кас имон оварад, аз бимдиҳӣ ва хушхабари Ӯ фоида мебинад ва ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо ба Худо вогузор аст ва инсон бояд бо таваккул ва ихлос ба Ӯ рӯ оварад, зеро танҳо Ӯ фоидарасон ва зараррасон аст.

📜 Оят 186-190 — Сураи Аль-Араф

186مَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُ ۚ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ

Ҳар касро, ки Худо гумроҳ кунад, ҳеҷ роҳнамое барояш нест. Ва ононро вомегузорад, то ҳамчунон дар саркашии хеш саргардон бимонанд.

187يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ۖ قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ رَبِّي ۖ لَا يُجَلِّيهَا لِوَقْتِهَا إِلَّا هُوَ ۚ ثَقُلَتْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ لَا تَأْتِيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً ۗ يَسْأَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَا ۖ قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ اللَّهِ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

Дар бораи қиёмат аз ту мепурсанд, ки чӣ вақт фаро мерасад. Бигӯ: «Илми он назди Парвардигори ман аст. Танҳо Ӯст, ки чун замонаш фаро расад, ошкораш месозад. Фаро расидани он бар осмониёну заминиён пӯшида аст, ба ногаҳон бар шумо ояд», Чунон аз ту мепурсанд, ки гӯӣ ту аз он огоҳӣ. Бигӯ: «Илми он назди Худост, вале бештари мардум намедонанд».

188قُل لَّا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ ۚ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ

189۞ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا ۖ فَلَمَّا تَغَشَّاهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ ۖ فَلَمَّا أَثْقَلَت دَّعَوَا اللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ آتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ

Ӯст, ки ҳамаи шуморо аз як тан биефарид. Ва аз он як тан занашро низ биёфарид то ба ӯ оромиш ёбад. Чун бо ӯ якҷоя шуд, ба боре еабук ҳомила шуд ва муддате бо он гузаронд. Ва чун бор сангин гардид, он ду Оллоҳ Парвардигори худро бихонданд, ки агар моро фарзанде солеҳ диҳӣ, аз свпосгузорон хоҳем буд!

190فَلَمَّا آتَاهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهُ شُرَكَاءَ فِيمَا آتَاهُمَا ۚ فَتَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ

Чун Худо он дуро фарзанде солеҳ дод, барои Ӯ дар он чӣ ба онҳо ато карда буд, шариконе қоил шуданд, ҳол он ки Худо аз ҳар чӣ бо Ӯ шарик месозанд, болотар аст.

← Оят 187 📖 Аль-Араф Оят 189 →

Аль-АрафФеҳристи Қуръон

206Оят

MeccanRevelation

188Оят

Тарҷума — Аль-Араф 188

Сураи Аль-Араф Оят 188 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бигӯ; «Ман молики нафъу зиёни худ нестам. Ғайри он чӣ…

Сураи Оят 188/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 186–190. Ба Тоҷикӣ: Русский.