Сураи Аль-Араф — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اتَّبِعُوا: пайравӣ кунед, амал кунед ба он чи фармуда шудааст.
• أُنزِلَ إِلَيْكُم: он чи бар шумо фурӯд оварда шудааст.
• مِن دُونِهِ: ғайр аз Ӯ, яъне ба ҷуз Аллоҳ.
• أَوْلِيَاءَ: дӯстон, сарварон, пешвоёне, ки ба онҳо итоат мекунед.
• قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ: хеле кам панд мегиред, кам аст он чи ба ёд меоред.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, аз он чи Парвардигоратон бар шумо фурӯд овардааст, пайравӣ кунед — яъне Қуръони Карим ва суннати Паёмбари Худоро (с) қабул намоед, амрҳои Ӯро ба ҷо оред ва аз манъкардаҳояш дур шавед. Ва ғайр аз Аллоҳ аз дӯстону сарварони дигар пайравӣ накунед, хоҳ онҳо шайтонон бошанд, хоҳ олимони бадкор ё роҳибони гумроҳ, ки шуморо аз роҳи ҳақ бозмедоранд ва ба гуноҳ водор мекунанд. Шумо хеле кам панд мегиред ва кам аст он чи ба ёд меоред; агар нек андеша мекардед, ҳақро бар ботил тарҷеҳ медодед ва аз он чи Паёмбаратон овардааст, пайравӣ мекардед ва он чи ғайри он аст, тарк мекардед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят мардумро ба сӯи сарчашмаи ҳақиқии ҳидоят — Қуръон ва суннат — роҳнамоӣ мекунад, ки дар он наҷоти дунё ва охират аст.
• Худованд бандагони худро аз пайравӣ аз роҳбарони гумроҳ ва ҳавои нафс бозмедорад, то инсон озод ва сарбаланд бошад, на бандаи бандагон.
• Оят нишон медиҳад, ки инсон бо андеша ва панд гирифтан метавонад роҳи дурустро пайдо кунад; ҳамин аст, ки Худованд ба кам будани тазаккур ва пандгирӣ таассуф мехӯрад.
• Пайравӣ аз Қуръон сабаби ваҳдати уммат, покии дил ва равшании ақл мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Аллоҳ сазовори итоат ва бандагӣ аст ва ҳар касеро, ки ба ҷои Ӯ мепарастем, наметавонад моро аз ҳақиқат баҳраманд созад.