A'rof surasi — Oyat 46

Kalimalarning ma'nolari:

• حِجَابٌ – to'siq, parda.
• الْأَعْرَافِ – bu joyning baland devori (jannat va do'zax o'rtasidagi to'siqning tepasi).
• بِسِيمَاهُمْ – ularning belgilariga qarab (yuzlarining oqligi yoki qorayganligi bilan).
• يَطْمَعُونَ – umid qiladilar, orzu qiladilar.

Tafsir:

Jannat ahli bilan do'zax ahli o'rtasida baland bir to'siq – "A'rof" devori mavjud bo'lib, u ikkala tomonning bir-biriga yetishini to'sib turadi. Shu A'rof tepaligida bir guruh kishilar turadilar. Ular yaxshi amallari bilan yomon amallari teng kelgan, hali jannatga ham, do'zaxga ham kirmagan, Allohning rahmatini umid qilayotgan zotlardir. Bu kishilar jannat ahli va do'zax ahli har birini o'z belgilaridan taniydilar: mo'minlarning yuzlari oppoq, nurli, kofirlarning yuzlari esa qora, xira bo'ladi. A'rof ahli jannatdagilarga qarab, ularni hurmat va ehtirom bilan "Sizlarga salom bo'lsin" deb salom beradilar. Ular hali jannatga kirmagan bo'lsalar-da, Allohning rahmatidan umidvor bo'lib, jannatga kirishni orzu qiladilar.

Foydalar:

Bu oyatdan o'rganamizki, insonning qilgan amallari – yaxshiyu yomon – hammasi hisobga olinadi va ularning belgilari qiyomat kunida yuzlarda ko'rinadi. Yaxshi amal qilganlarning yuzlari yorug' bo'ladi, yomon amal qilganlarniki esa qorong'u. Shuningdek, bu oyat musulmonlarga Allohning rahmati keng ekanini va gunohlari ko'p bo'lsa ham, tavba qilib, yaxshi amallarini ko'paytirgan kishi oxir-oqibat jannatga kirishiga umid qilish kerakligini o'rgatadi. A'rof ahli kabi, biz ham Allohning rahmatidan umidimizni uzmasligimiz, doimo yaxshilik qilishga intilishimiz lozim. Salomlashish esa mo'minlarning odobidan ekanini va jannatda ham bir-birlariga salom berishlari ulug' bir fazilat ekanini anglatadi.