Сураи Аль-Мааридж — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لِلْكَافِرِينَ»: барои кофирон — яъне онон ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.
• «دَافِعٌ»: касе ки боздоранда ва радкунанда бошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он яке аз мушрикон ба худу қавми худ азоби Худоро даъват карда буд. Пас Худованди Мутаъол дар посух мефармояд, ки ин азоб барои кофирон аст ва ҳеҷ касе нест, ки онро аз онҳо боздорад ва баргардонад. Яъне вақте ки фармони Худо барои азоб биёяд, на қудрате метавонад онро рад кунад ва на шахсе метавонад онро пешгирӣ намояд. Ин азоб дар рӯзи қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад ва он рӯз рӯзест, ки ҳеҷ паноҳгоҳе аз он нест, магар ба сӯи Худои баландмартаба. Ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметавонад аз фармони Худо гузашта, онро тағйир диҳад ё боздорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Худост ва ҳеҷ кас наметавонад фармони Ӯро рад кунад.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худо таваккул кунад ва аз азоби Ӯ битарсад, зеро ҳеҷ паноҳгоҳе аз Худо нест.
• Ин оят моро ба имон ва амали нек даъват мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз азоб эмин бошем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст ва ҳеҷ коре аз доираи илми Ӯ берун нест.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дунёи фонӣ аст ва бояд барои охират омода шавем, зеро азоби Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он наметавонад фирор кунад.