Сураи Аль-Мааридж — Оят 1

1. Маъонии калимаҳои мушкил:

— «سَأَلَ»: дархост кард, пурсид.

— «سَائِلٌ»: дархосткунанда, пурсанда.

— «بِعَذَابٍ»: ба азоб, ба ҷазо.

— «وَاقِعٍ»: воқеъшаванда, фурӯоянда, ҳатман ба вуқӯъ мепайвандад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки яке аз мушрикон ба тариқи масхара ва инкор, аз худ ва қавми худ дархост кард, ки агар азоби Худо ҳақ аст, пас биёяд. Ин дархост аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ буд, на аз рӯи имон ва таслим. Худованд ҷавоб медиҳад, ки ин азоб ҳатман воқеъ мешавад ва касе наметавонад онро боздорад. Он азоб дар рӯзи қиёмат ба вуқӯъ мепайвандад, рӯзе ки ҳисоби он ба андозаи панҷоҳ ҳазор сол тӯл мекашад, вале барои муъмин сабук ва осон хоҳад буд. Ҳамчунин баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин оят метавонад маънои пурсишро дошта бошад, яъне касе пурсид, ки ин азоб бар кӣ нозил мешавад? Ҷавоб ин аст, ки бар кофирон ва саркашон нозил мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

— Масхара кардан ва инкор кардани рӯзи қиёмат ва азоб нишонаи ҷаҳолат ва саркашӣ аст.

— Муъмин бояд ба ваъдаҳои Худо бовар дошта бошад ва аз азоб битарсад.

— Худованд одил аст ва ҳисоби рӯзи қиёмат дақиқ ва бехатост.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи Худо тавба кунем ва аз саркашӣ даст кашем, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки саволҳои худро бо адаб ва ихлос ба Худо барем, на бо масхара ва инкор.