Сураи Аль-Мааридж — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مِّنَ اللَّهِ: аз ҷониби Аллоҳ.
• ذِي الْمَعَارِجِ: Соҳиби маъориҷ, яъне соҳиби мартабаҳои баланд ва зинаҳое, ки фариштагон ба сӯи Ӯ боло мераванд. «Маъориҷ» ҷамъи «маърҷ» аст, ки маънои зина ва воситаи болоравиро дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он дуокунандае аз мушрикон бо тамасхур ва инкор аз Аллоҳ хоста буд, ки азоб бар худ ва қавмаш нозил шавад. Пас Аллоҳи Таъоло дар посух мефармояд, ки ин азоб аз ҷониби Аллоҳ аст ва ҳеҷ чизе наметавонад онро боздорад.

«Мин Аллоҳ» — яъне ин азоб аз ҷониби Аллоҳ меояд ва ба иродаи Ӯ вобаста аст. «Зил-маъориҷ» — Аллоҳ соҳиби мартабаҳои олӣ ва зинаҳои болоравӣ аст. Фариштагон ва Ҷабраил (алайҳис-салом) ба сӯи Ӯ дар рӯзе боло мераванд, ки миқдори он панҷоҳ ҳазор сол аз солҳои дунё аст. Ин мартабаҳо ва зинаҳо нишонаи азамати Аллоҳ ва бузургии Ӯ мебошанд. Аллоҳ соҳиби неъматҳо, фазлҳо ва бартариҳост, ки ба бандагони худ ато мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таъоло соҳиби мартабаҳои баланд ва азамат аст, ки фариштагон ба сӯи Ӯ боло мераванд ва ин бузургии Ӯро нишон медиҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва танҳо аз Ӯ бихоҳем, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.
• Дарёфтем, ки азоби Аллоҳ воқеӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад, пас бояд аз он битарсем ва ба сӯи раҳмати Ӯ рӯй оварем.
• Аллоҳ соҳиби неъматҳо ва фазлҳост, ки ба бандагони худ мебахшад, ва ин моро ба шукргузорӣ ва итоат водор мекунад.
• Ин оят дили моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз раҳмати Аллоҳ баҳраманд гардем.