Сураи Аль-Мааридж — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «يُصَدِّقُونَ»: тасдиқ мекунанд, бовар мекунанд ва эътироф менамоянд.
• «يَوْمِ الدِّينِ»: Рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат, ки Худованд ҳар касро ба амали нек ё бад ҷазо медиҳад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол сифатҳои бандагони солеҳ ва намозгузори худро баён мекунад. Яке аз ин сифатҳо ин аст, ки онҳо рӯзи қиёматро, ки рӯзи ҳисобу ҷазост, тасдиқ мекунанд ва ба он бовар доранд. Онҳо медонанд, ки дар он рӯз ҳар амали нек ва бади инсон баррасӣ мешавад ва ҳар кас ба мувофиқи амали худ подош ё ҷазо мегирад. Ин боварӣ онҳоро водор мекунад, ки барои он рӯз бо амалҳои солеҳ омодагӣ бинанд ва аз гуноҳу хатоҳо худро нигаҳ доранд. Пас, тасдиқи рӯзи ҷазо яке аз асосҳои муҳими имон ва сабаби наҷот дар охират аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо яке аз рукнҳои асосии имон аст, ки инсонро ба амалҳои нек ташвиқ мекунад.
• Боварӣ ба рӯзи ҷазо инсонро аз зулму ситам ва гуноҳ бозмедорад, зеро медонад, ки ҳамаи амалҳояш ҳисоб мешавад.
• Тасдиқи рӯзи қиёмат ба инсон оромии дил ва умед ба адолати Худованд мебахшад.
• Ин оят моро даъват мекунад, ки ҳамеша ба ёди охират бошем ва барои он рӯз бо амалҳои солеҳ омодагӣ бинанд.
• Имон ба рӯзи ҷазо сабаби наздик шудан ба Худованд ва дурӣ аз ҳавои нафс мегардад.