Сураи Аль-Мааридж — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• السَّائِل: касе, ки аз дигарон кӯмак мепурсад ва ёрӣ талаб мекунад.
• الْمَحْرُوم: касе, ки аз сабаби эҳтиёҷ надоштан ба пурсидан ё шарм кардан аз пурсидан, аз кӯмаки мардум маҳрум мемонад, ҳарчанд ба кӯмак ниёз дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз сифатҳои некӯкори муъминонро баён мекунад, ки дар оятҳои пеш аз он зикр шудааст. Худованд мефармояд, ки онҳо дар молҳои худ ҳаққи муайяне доранд, ки онро барои пурсанда ва маҳрум ҷудо мекунанд. Яъне, онҳо аз молҳои худ ба касоне, ки дасти кӯмак дароз мекунанд ва аз онҳо чизе мепурсанд, инчунин ба касоне, ки аз шарм ё тавозуъ чизе намепурсанд, вале дар воқеъ ниёзманд ҳастанд ва аз неъматҳо маҳрум мондаанд, бахше медиҳанд. Ин амал нишонаи саховат, эҳсон ва ҳисси масъулияти иҷтимоӣ дар ислом аст, ки дили муъминро аз худбинӣ ва тангичашмӣ пок месозад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар молҳои худ ҳаққи ниёзмандонро эҳтиром намоем ва аз онҳо дастгирӣ кунем.
• Ислом диққати моро ба ҳамдардӣ ва кӯмак ба касоне ҷалб мекунад, ки шояд аз шарм ё ғурур дархост накунанд, аммо ба кӯмак ниёз доранд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки саховат ва эҳсон танҳо барои пурсандаго нест, балки ба ҳамаи ниёзмандон, аз ҷумла онҳое, ки хомӯшона маҳрум мондаанд, тааллуқ дорад.
• Амал ба ин оят дилро нарм, ҷамъиятро муттаҳид ва муҳаббатро дар байни мардум зиёд мекунад, ки ин ҳама ба ислом ва Қуръон ҷалб менамояд.