Сураи Аль-Мааридж — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «عَذَاب»: азоб, ҷазо.

— «غَيْرُ مَأْمُونٍ»: аз «أَمْن» гирифта шуда, маънояш «бехатар надонисташуда» аст, яъне чизе, ки кас худро аз он дар амон ҳис накунад.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пеш аз ин, Худованди мутаъол сифатҳои бандагони солеҳро баён мекунад, ки яке аз онҳо ин аст: онҳо аз азоби Парвардигорашон метарсанд ва онро дур аз худ намедонанд. Ин оят тасдиқ мекунад, ки азоби Парвардигор ҳаргиз чунон чизе нест, ки кас бо итминони комил худро аз он дар амон бишуморад. Ҳар бандаи бохирад бояд ҳамеша аз азоби Худо битарсад ва худро беэҳтиёт наҳисобад, зеро ҳеҷ кас аз макри Худо дар амон нест ва ҳеҷ амал барои кас кафолати қатъии наҷот намедиҳад, магар ба фазлу раҳмати Худованд. Ин тарс ва эҳтиёт боиси он мешавад, ки инсон дар ибодат ва тоъат устувор бошад ва аз гуноҳу беэътиной дурӣ ҷӯяд. Ҳамин тавр, оят ба мӯъминон меомӯзад, ки ҳатто дар ҳоли некӯкорӣ низ худро аз азоби Худо эмин нашуморанд ва доимо ба сӯи Ӯ бо тавозуъ ва умед рӯй оваранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҷиддӣ ва масъулиятнок аст; он инсонро ба худписандӣ ва ғурур намебарад, балки ба фурӯтанӣ ва эҳтиёт даъват мекунад.

— Дар Қуръон ҳатто бандагони солеҳ низ аз азоби Худо метарсанд; ин ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем ва ҳамзамон аз азоби Ӯ бепарво набошем.

— Ин тарс аз азоб нест, ки одамро аз Худо дур кунад, балки тарси оқилона аст, ки ба ибодат, тавба ва некӯкорӣ наздиктар месозад.

— Оят ба мо мефаҳмонад, ки наҷот танҳо ба фазли Худованд аст, на ба амали худи инсон; ин боиси он мешавад, ки ҳамеша ба Худо дуо кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро нарм ва ба сӯи адолати Худо ва рӯзи ҳисоб раҳнамун месозад, ки ин худ сабаби дӯст доштани ислом ва пайравӣ ба Қуръон аст.