Сураи Аль-Мааридж — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

• Фурӯҷ — ҷамъи «фарҷ», ки узви таносул (шармгоҳ)-ро дар бар мегирад.
• Ҳофизун — нигаҳдорандагон, муҳофизаткунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони солеҳ ва намозгузори Худоро баён мекунад, ки онҳо узвҳои таносули худро аз ҳар гуна ҳаром — зино, ҳамҷинсбозӣ ва дигар фоҳишаҳо — нигаҳбонӣ мекунанд. Онҳо шармгоҳи худро бо либос мепӯшонанд ва аз нигоҳи ҳаром ва наздикшавии ҳаром эҳтиёт мекунанд. Ин нигаҳбонӣ танҳо ба воситаи издивоҷи шаръӣ ё муносибат бо канизони худ (ки дар замони худ ҳукми шаръӣ дошт) иҷозат аст, ва берун аз ин ҳудуд ҳамааш ҳаром аст. Ин сифат аз сифоти муъминони комил аст, ки Худованд онҳоро дар қатори намозгузорон, зукотдиҳандагон ва имоноварандагон ба рӯзи қиёмат зикр кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки покдоманӣ ва нигаҳбонии шармгоҳ аз ҳаром яке аз сифоти асосии бандагони солеҳ аст.
• Ислом дини покӣ ва иффат аст; он инсонро ба ҳифзи номус ва шаъну шарафи худ даъват мекунад.
• Риояи ин сифат сабаби баракат дар ҳаёт, оромии дил ва қурби ба Худованд мегардад.
• Ҳар касе, ки ин сифатро дар худ парвариш кунад, дар ҷомеа эҳтиром ва эътимод пайдо мекунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз шаҳватҳои нафсонӣ, роҳи покии ахлоқиро интихоб кунем, ки ҳам дар дунё ва ҳам дар охират саодати ҳақиқиро меорад.