Сураи Аль-Мааридж — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الأَمَانَاتِ (амонatҳо): Ҳар чизе, ки ба инсон супорида мешавад ва ӯ бояд онро дуруст нигаҳбонӣ кунад ва баргардонад, хоҳ моливу дороӣ бошад, хоҳ сирру роз, хоҳ вазифаву масъулият.
• عَهْدِهِمْ (аҳду паймони онҳо): Паймонҳо ва қарордодҳое, ки инсон бо Худованд ё бо мардум мебандад ва бояд ба онҳо вафо кунад.
• رَاعُونَ (нигаҳбонон): Ҳифзкунандагон, муроқибон ва нигаҳдорандагони чизе, ки ба онҳо супорида шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят сифати боз ҳам зиёди бандагони солеҳро баён мекунад ва мефармояд, ки онҳо касоне ҳастанд, ки амонатҳои худро — хоҳ амонатҳои Худованд бошад, хоҳ амонатҳои мардум — пурра нигаҳбонӣ мекунанд ва ҳеҷ гоҳ ба онҳо хиёнат намекунанд. Инчунин аҳду паймонҳоеро, ки бо Парвардигор ва ё бо одамон бастаанд, пурра иҷро мекунанд ва онҳоро намешикананд. Онҳо амонатдорӣ ва вафодориро хислати доимии худ гардонидаанд ва ҳамеша дар ҳифзи онҳо кӯшиш мекунанд. Ин сифат аз сифоти барҷастаи мӯъминони ростқавл аст, ки дар дунё бо онҳо эътимоди мардумро ба даст меоранд ва дар охират сазовори подоши бузург мегарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини амонатдорӣ ва вафодорӣ аст; ҳар мусулмон бояд дар ҳифзи амонатҳо ва иҷрои паймонҳо кӯшиш кунад, то ҷомеа ба эътимод ва оромӣ бирасад.
• Амонатдорӣ танҳо дар молиёт нест, балки дар сирру роз, вазифа, масъулият ва ҳуқуқи дигарон низ зоҳир мешавад.
• Вафо ба аҳд аз аломатҳои имон аст; касе ки паймони худро мешиканад, дар назди Худованд масъул аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ростқавлӣ ва боэътимодӣ роҳи расидан ба ҷаннати Наим ва саодати ҷовидонӣ аст.
• Қуръон ба инсонҳо арзишҳои олии ахлоқиро таълим медиҳад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза ба кор бурдани онҳо ба хушбахтии дунёву охират мерасонад.