Сураи Аль-Мааридж — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• ابْتَغَىٰ: талаб кард, хоҳиш кард, ҷустуҷӯ кард.
• وَرَاءَ ذَٰلِكَ: ғайр аз он, берун аз он чизе ки зикр шуд.
• الْعَادُونَ: таҷовузкунандагон, аз ҳад зиёдгузарандагон, қонуншиканҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар онҳо Аллоҳ таоло сифатҳои бандагони солеҳро баён карда, аз ҷумла гуфтааст, ки онҳо узвҳои худро аз ҳаром нигоҳ медоранд ва танҳо бо ҳамсарони худ ё канизаконе ки дар ихтиёрашон ҳастанд, робитаи наздикӣ доранд. Пас аз ин, Аллоҳ таоло мефармояд: Ҳар касе ки берун аз ин доираи ҳалол — яъне ғайр аз зан ва канизаки худ — талаби қонеъ кардани шаҳват кунад, пас чунин шахсон ҳамон таҷовузкунандагон аз ҳудуди Аллоҳ ҳастанд. Яъне онҳо аз марзи ҳалол ба ҳаром гузаштаанд ва аз ҳадди муқарраркардаи Худо берун рафтаанд. Ин оят равшан месозад, ки роҳи қонеъ кардани шаҳвати ҷинсӣ танҳо тавассути ақди никоҳ ё моликияти канизак (дар замони мавҷудияти он) аст ва ҳар роҳи дигаре ҳаром ва таҷовуз аз ҳудуди Худост.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Ислом дини покӣ ва иффат аст ва роҳҳои ҳаромро бастааст.
• Ҳалол ва ҳаром дар Ислом равшан ҷудо шудаанд ва банда бояд аз ҳудуди Худо таҷовуз накунад.
• Риояи ин ҳудуд сабаби покии дил, ҳифзи ҷомеа ва ба даст овардани ризои Аллоҳ мегардад.
• Ислом на танҳо амалҳои зоҳириро танзим мекунад, балки хоҳишҳои дарунии инсонро низ ба роҳи дуруст ҳидоят менамояд.
• Пайравӣ аз ин дастурҳо ба инсон дар дунё оромӣ ва дар охират саодат меорад ва ӯро аз зумраи таҷовузкунандагон дур медорад.