Surah Al-Ma'arij — Talata 44

Kahulugan ng mga Salita:

• Khāshi‘ah abṣāruhum – Ang kanilang mga mata ay nakayuko at puno ng takot, hindi nangangahas na tumingin nang diretso dahil sa sobrang hiya at sindak.
• Tarhaquhum dhillah – Ang kahihiyan at pagkaaba ay bumabalot at sumasaklaw sa kanila mula sa lahat ng panig.

Paliwanag ng Talata:

Sa Araw ng Pagbangon, ang mga taong nagtakwil sa katotohanan ay lalabas mula sa kanilang mga libingan nang nagmamadali, tulad ng kanilang pagmamadali noon patungo sa kanilang mga diyus-diyosan na kanilang sinasamba bukod pa sa Allah. Sa araw na iyon, ang kanilang mga mata ay nakayuko sa lupa dahil sa matinding takot at kahihiyan, at ang isang malaking pagkaaba at pagdurusa ay bumabalot sa kanilang mga mukha at katauhan. Ang kahihiyang ito ay hindi katulad ng anumang kahihiyan sa mundong ito—ito ay isang kahihiyang walang katapusan, na siyang resulta ng kanilang pagmamalaki at pagmamataas sa mundo. Ito ang mismong Araw na ipinangako sa kanila noong sila ay nasa mundo pa, ngunit sila ay nanunuya at hindi naniniwala rito. Ngayon, kanilang makikita ang katotohanan ng pangakong iyon sa harap ng kanilang mga mata, at walang anumang pagtakas o kaligtasan para sa kanila.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang Araw ng Pagbangon ay tunay at tiyak na darating, at walang sinuman ang makakapagtago o makakatakas sa katarungan ng Allah sa araw na iyon.
2. Ang pagmamalaki at pagmamataas sa mundo ay magiging sanhi ng matinding kahihiyan at pagkaaba sa Kabilang Buhay—kung paanong ang isang tao ay nagmataas sa harap ng mga nilalang, siya ay ibababa sa harap ng lahat sa Araw ng Paghuhukom.
3. Ang panunuya sa mga pangako ng Allah ay isang malubhang kasalanan; ang mga nanunuya ay makakaranas ng kahihiyang hindi nila inaasahan, at ang kanilang mga mata na minsang tumingin nang may pagmamataas ay yuyuko sa lupa sa takot.
4. Ang takot sa Araw na ito ay dapat magtulak sa tao na magsisi at bumalik sa Allah habang may panahon pa, sapagkat ang mundo ay isang pagkakataon na hindi na mauulit—ang kababaang-loob sa mundo ay susundan ng karangalan sa Kabilang Buhay, samantalang ang pagmamataas sa mundo ay susundan ng kahihiyan sa Kabilang Buhay.
5. Ang mga mata na umiiyak dahil sa takot sa Allah sa mundong ito ay hindi mapapahiya sa Araw na iyon, ngunit ang mga mata na tumitingin nang may paghamak sa mga tanda ng Allah ay yuyuko sa matinding kahihiyan.