Сураи Аль-Мааридж — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَاشِعَةً: паст ва хор шуда, нигоҳҳои шикаста ва фурӯафтода.
• أَبْصَارُهُمْ: чашмони онҳо, нигоҳҳои онҳо.
• تَرْهَقُهُمْ: онҳоро фаро мегирад ва мепӯшад.
• ذِلَّةٌ: хорӣ, сабукӣ ва расвоӣ.
• يُوعَدُونَ: ваъда дода мешуданд, яъне аз онҳо хабар дода мешуд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз чашмони инкоркунандагон фурӯ афтода ва шикаста хоҳанд буд; онҳо аз шиддати ҳарос ва шармандагӣ ба замин нигоҳ мекунанд ва наметавонанд сари худро баланд кунанд. Онҳоро хорӣ ва расвоӣ фаро мегирад, ба гунае ки ҳеҷ паноҳ ва иззате надоранд. Ин ҳолат ба он сабаб аст, ки онҳо дар дунё оятҳои Худоро дурӯғ мешумурданд ва рӯзи қиёматро бозӣ ва масхара мекарданд. Ҳамин рӯз ҳамон рӯзест, ки дар дунё ба онҳо ваъда дода мешуд ва паёмбарон аз омадани он огоҳ мекарданд, аммо онҳо бовар намекарданд ва ба он эътиное надоштанд. Ҳоло он ваъда амалӣ шуда, ҳақиқати онро бо чашми худ мебинанд ва аз ин манзара дар ҳайрат ва хорӣ қарор мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.
• Нишон медиҳад, ки инкор ва масхара кардани оятҳои Худо оқибати бад дорад ва ба хорӣ ва пушаймонӣ мерасонад.
• Моро тарғиб мекунад, ки пеш аз расидани он рӯз ба Худо рӯй орем, тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Мефаҳмонад, ки иззат ва обрӯи ҳақиқӣ дар итоат ба Худост, на дар ғурур ва саркашӣ дар дунё.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи фурӯтанӣ, андеша ва омодагӣ барои вохӯрӣ бо Худо ҳидоят мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳру муҳаббат меафзояд.