Сураи Аль-Джинн — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• لِبَدًا — ҷамъҳои зич ва болои ҳам афтода, яъне гурӯҳ-гурӯҳи пайиҳам ва зич.
• يَدْعُوهُ — Ӯро ибодат мекунад ва мехонад.
• عَبْدُ اللَّهِ — бандаи Аллоҳ, яъне Муҳаммад (с.а.с.).

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки вақте бандаи Аллоҳ Муҳаммад (с.а.с.) ба ибодати Парвардигораш қиём кард ва дар макони "Батни Нахла" назди бозори Укоз Қуръон тиловат намуд, ҷинниён ба шунидани он сахт шавқманд шуданд. Онҳо он қадар зиёд ҷамъ омаданд ва ба ҳам фишор оварданд, ки наздик буд болои якдигар савор шуда, гурӯҳ-гурӯҳи зич ба мисли қабатҳои пайиҳам бар ӯ гирд оянд. Ин ҳолат аз шавқи бениҳояти онҳо ба шунидани Қуръон ва таъсири амиқи каломи Аллоҳ бар дилҳояшон буд.

1. Фоидаҳо:

• Қуръони Карим чунон таъсиргузор аст, ки ҳатто ҷинниёнро ба шунидани худ мафтун месозад ва онҳоро водор мекунад, ки барои шунидани он аз ҳам пешӣ гиранд.
• Ибодат ва тиловати ошкори Қуръон аз суннатҳои паёмбар (с.а.с.) аст ва метавонад воситаи даъват ба сӯи Аллоҳ гардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон паём аст барои ҳамаи махлуқот — инсон ва ҷинн; ҳама ба он ниёз доранд.
• Аз издиҳоми ҷинниён барои шунидани Қуръон метавон дарк кард, ки инсон бояд ба каломи Аллоҳ бештар рағбат ва эҳтиром дошта бошад.
• Ваҳдати уммат ва ҷамъ шудан ба гирди Қуръон ва ибодат сабаби қувват ва раҳмат аст.