Surat Al-Jinn — Ayat 19

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• عَبْدُ اللَّهِ (abdullah): kawulane Allah, yaiku Nabi Muhammad ﷺ.
• يَدْعُوهُ (yad'ūhu): nyembah lan ndonga marang Panjenengane (Allah).
• لِبَدًا (libadan): tumpuk-tumpuk, siji ing ndhuwur sijine, padha jejel riyel.

2) Tegese ayat:

Lan sakwise iku, Allah ngandhani bab para jin: nalika kawulane Allah, yaiku Nabi Muhammad ﷺ, ngadeg nyembah lan ndonga marang Pangerane, sarta maca Al-Qur'an ing panggonan aran Nakhlah cedhak pasar Ukaz, para jin mau padha teka lan ngrungokake. Amarga saking akehe lan saking kepengin banget ngrungokake wacan Al-Qur'an mau, para jin iku meh padha tumpuk-tumpukan, siji munggah ing liyane, padha jejel riyel ngubengi Nabi ﷺ. Kabeh mau kedadeyan amarga dheweke kepengin banget ngrungokake tembung-tembung Al-Qur'an kang endah lan kebak piwulang.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku duweni daya tarik kang luar biasa, nganti para jin wae padha kepincut lan gelem jejel riyel mung kanggo ngrungokake. Iki nuduhake yen Al-Qur'an iku dudu tembung biasa, nanging tembung saka Allah kang kebak berkah lan piwulang.
• Nindakake ibadah lan maca Al-Qur'an iku dadi sebab teka lan kumpule berkah, nganti makhluk kang ora katon kaya jin wae padha teka nyedhaki.
• Kita minangka manungsa kudu luwih semangat maneh tinimbang para jin anggone ngrungokake lan sinau Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh urip kanggo kita kabeh.
• Nabi Muhammad ﷺ dadi tuladha kanggo kita kabeh, amarga dheweke ora wedi lan tetep ngadeg nyembah Allah sanajan ana akeh makhluk kang padha ngubengi dheweke.
• Al-Qur'an iku bisa nyawijiake ati, nganti para jin kang asline beda alam karo manungsa wae bisa kepincut lan kumpul amarga Al-Qur'an. Iki nuduhake yen Al-Qur'an iku sumber persatuan lan katentreman.