Сураи Аль-Джинн — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «أَدْعُو»: мехонам, мепарастам ва ба дуо мегирам.

— «أُشْرِكُ»: шарик месозам, яъне касеро дар ибодат бо Худо баробар қарор медиҳам.

— «أَحَدًا»: ҳеҷ кас, ҳеҷ як касро.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба онҳое, ки ӯро дурӯғгӯ шумурданд ва ба муқобили ӯ барои ботил кардани ҳақ кӯмак карданд, бигӯяд: Ман танҳо Парвардигори худро мехонам ва мепарастам, ва ҳеҷ касро дар ибодат бо Ӯ шарик намесозам. Ӯ ҳамон Худои ягона аст, ки дар зот, сифатҳо ва амалҳояш ягона аст, ва ҳеҷ махлуқе сазовори ибодат нест, хоҳ фаришта бошад, хоҳ паёмбар, хоҳ бути сангӣ ё ғайра. Пас, чаро шумо ба муқобили ман муттаҳид мешавед ва мехоҳед даъвати маро ботил кунед, ҳол он ки ман танҳо ба сӯи ягонагӣ ва ибодати Худои якто даъват мекунам?

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки асоси даъвати исломӣ тавҳид аст: ибодат танҳо барои Худои ягона.

— Паёмбар (с) намунаи олии ихлос ва покии ният аст; ӯ ҳеҷ гоҳ ба Худо касеро шарик намесозад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки дар дуо, ибодат ва парастиш танҳо ба Худо рӯй оварем ва аз ширк дурӣ ҷӯем.

— Ин оят сабаби устувории имон ва эътиқоди пок мегардад ва моро ба сӯи ихлоси комил дар дин ҳидоят мекунад.

— Ҳамчунин, ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан ба мухолифат ва таҳқир, бо сухани рост ва эътиқоди пок посух гӯем ва аз роҳи ҳақ нагардем.