Сураи Аль-Джинн — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَن يُجِيرَنِي: Ҳаргиз паноҳам нахоҳад дод ва аз азоб наҷотам нахоҳад бахшид.
• مُلْتَحَدًا: Паноҳгоҳ, ҷои паноҳ бурдан, малҷаъ ва ҷои гурез.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мардум бигӯяд: «Ман ҳаргиз наметавонам аз ҷониби худ зарареро аз шумо дур кунам ва на фоидае ба шумо расонам. Агар ман аз фармони Худо сарпечӣ кунам ва нофармонӣ намоям, ҳеҷ кас наметавонад маро аз азоби Ӯ наҷот диҳад ва паноҳам диҳад. Ва ҳаргиз ба ҷуз Ӯ паноҳгоҳе нахоҳам ёфт, ки ба он гурез биёварам ва аз азоби Худо ба он паноҳ барам. Пас, ман танҳо метавонам паём ва рисолатеро, ки Худо ба ман амон додааст, ба шумо бирасонам. Ва ҳар кас Худо ва Паёмбарашро нофармонӣ кунад ва аз дини Худо рӯй гардонад, ҷазои ӯ оташи ҷаҳаннам аст, ки ҳаргиз аз он берун нахоҳад шуд.»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи одамон, ҳатто Паёмбар (с), ба Худо ниёз доранд ва танҳо Худо метавонад паноҳу наҷот диҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Худо таваккул кунем ва дар ҳамаи корҳо ба Ӯ паноҳ барем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Худо фирор кунад ва ҳеҷ паноҳгоҳе ғайр аз Ӯ нест.
• Ин оят моро ба фармонбардорӣ аз Худо ва Паёмбараш (с) даъват мекунад ва аз нофармонӣ бозмедорад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки вазифаи асосии Паёмбар (с) расонидани паёми Худо ба мардум аст ва ӯ наметавонад ба касе зарар ё фоида расонад, магар ба фармони Худо.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҷаҳаннам ҷои ҷовидонаи нофармонон аст ва бояд аз он битарсем ва ба Худо паноҳ барем.