Сураи Аль-Кияма — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• تَظُنُّ: гумон мекунад, яқин мекунад.
• يُفْعَلَ بِهَا: бо он (рӯй) карда шавад.
• فَاقِرَةٌ: балои бузург, мусйибати сахт, ки пуштро мешканад.

1. Тафсири оят:

Рӯзҳои қиёмат рӯйҳои бадбахтон тира ва афсурда хоҳанд буд. Онҳо яқин мекунанд, ки ба онҳо азоби сахт ва ҷазои дардовар мерасад. Ин азоб ба андозае бузург аст, ки гӯё пуштро мешканад ва онҳоро аз ҳар гуна умед маҳрум месозад. Онҳо дар он рӯз ба ҳолати ниҳоят вазнин ва фоҷиабор қарор мегиранд, ки ҳеҷ роҳи гурез надоранд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки амалҳои бад оқибати сахт доранд ва бояд аз онҳо парҳез кунем.
• Моро ба тавба ва рӯ овардан ба сӯи Худованд ташвиқ мекунад, то ки аз чунин азоб наҷот ёбем.
• Нишон медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.
• Моро ба фикр кардан дар бораи охират ва омодагӣ ба он водор мекунад, то ки дар дунё бо некӣ ва тақво зиндагӣ кунем.
• Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки раҳмати Худо барои тавбакунандагон кушода аст ва ҳар кас метавонад пеш аз марг ба роҳи рост баргардад.