Сураи Аль-Кияма — Оят 26

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا: ҳарфест барои боздоштан ва рад кардани гуфтаи нодуруст.
• بَلَغَتِ: расид.
• التَّرَاقِيَ: ҷамъи "тарқува" — устухоне дар болои сина, ки байни гардана ва китф ҷойгир аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гумон ва пиндори кофирон, ки мегуфтанд: агар бимирем ва хок шавем, дигар ҳисобу ҷазое нест. Аллоҳ таоло мефармояд, ки ин гуфтаи шумо ҳаргиз дуруст нест. Он гоҳ ки ҷони инсон ба устухонҳои болои синааш мерасад ва ба лаҳзаҳои охирини ҳаёт ворид мешавад, ҳақиқат ошкор мегардад. Дар он лаҳза ҷон канда мешавад ва ба сахтиҳои марг рӯ ба рӯ мешавад. Ин оят оғози суханронии Аллоҳ таоло дар бораи лаҳзаҳои марг ва рӯзи қиёмат аст, ки дар оятҳои баъдӣ муфассал баён мешавад. Яъне, ҳангоме ки ҷон ба гулӯ мерасад ва ба устухонҳои тарқува мерасад, дигар ҳеҷ чиз наметавонад инсонро аз он чизе, ки дар пеш аст, наҷот диҳад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят инсонро ба ёди марг ва охират меорад, ки ин боиси бедорӣ ва тақво мегардад.
• Ислом диққати инсонро ба ҳақиқати ҳаёт ва охират ҷалб мекунад, то ки одамӣ дар дунё бо амали нек омодагии охират бинад.
• Дарёфтан мешавад, ки марг ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад, бинобар ин бояд ҳар лаҳзаро ғанимат донист ва ба сӯи Аллоҳ тавба кард.
• Ин оят инсонро ба фикр водор мекунад, ки дунёи фонӣ аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ тайёрӣ бинад, ки ин ба ислом ва Қуръон рӯ оварданро осон мекунад.