Сураи Аль-Кияма — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• «وُجُوهٌ»: рӯйҳо, чеҳраҳо.
• «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• «بَاسِرَةٌ»: туршрӯй, афсурда, гирифта ва нохуш, ки аз шиддати ғам ва тарс чеҳраашон тира мешавад.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат рӯйҳое ҳастанд, ки турш ва афсурда мебошанд. Ин рӯйҳо аз они кофирон ва бадбахтонест, ки бо амалҳои бад ва инкори худ ба ҷазои Худо гирифтор шудаанд. Чеҳраҳои онҳо аз шиддати ғам, тарс ва ҳасрат тира ва нохуш аст, зеро онҳо мебинанд, ки ба сӯи онҳо азоб ва мусибати бузург меояд ва онҳо наметавонанд аз он фирор кунанд. Ҳамин туршрӯӣ ва афсурдагии чеҳраҳояшон нишонаи ҳолати даруни онҳост: ноумедӣ, пушаймонӣ ва тарси аз ҷазои Худованд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисоб аст ва ҳар кас натиҷаи амали худро мебинад.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба сӯи амалҳои нек ва ризои Худо бикӯшад, то рӯяш дар он рӯз шод ва равшан бошад, на турш ва афсурда.
• Ин оят ҳамчунин раҳмат ва адолати Худоро нишон медиҳад, ки барои некӯкорон подоши нек ва барои бадкорон ҷазои муносиб омода аст.
• Ва моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, то пеш аз фаро расидани он рӯз худро ислоҳ кунем.