Сураи Аль-Инсан — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳадайноҳу»: роҳнамоӣ кардем, равшан сохтем.

— «ас-Сабил»: роҳ; яъне роҳи ҳидоят ва гумроҳӣ.

— «Шокиран»: шукргузор, сипосгузор; яъне бандаи муъмине, ки неъматҳои Худоро қадр мекунад.

— «Кафуран»: сипосгузор, носипос; яъне бандаи кофире, ки ҳақро инкор мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ба инсон роҳи ҳақро равшан ва ошкор сохтем ва ба воситаи паёмбарон ва китобҳои осмонӣ ба ӯ нишон додем, ки кадом роҳ роҳи ҳидоят ва кадом роҳ роҳи гумроҳист. Пас баъд аз ин равшансозӣ, инсон ду роҳ дорад: ё роҳи рост ва ҳидоятро интихоб мекунад ва бандаи муъмин ва шукргузор мешавад, ки неъматҳои Худоро эътироф мекунад ва ба Ӯ итоат менамояд; ё роҳи гумроҳиро пеш мегирад ва бандаи кофир ва носипос мегардад, ки оёти Худоро инкор мекунад. Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд инсонро маҷбур накардааст, балки ба ӯ ихтиёр ва озодӣ додааст, то худаш роҳи худро интихоб кунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят собит мекунад, ки Худованд ба инсон роҳи ҳақро равшан нишон додааст ва ҳеҷ баҳонае барои гумроҳӣ намемонад.

— Инсон дар интихоби роҳи худ озод аст; ҳидоят ва гумроҳӣ аз ихтиёри худи ӯст.

— Шукргузорӣ ва имон сабаби саодати дунёву охират аст, ва кофирӣ ва носипосӣ сабаби зиён ва ҳалокат.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки шукргузори неъматҳои Худо бошем ва роҳи ҳидоятро интихоб кунем, то дар дунё ва охират комёб гардем.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.