Surah Al-Insan — Aya 2

Ma’anonin Kalmomi:

• Nutfatin Amşaj: Maniyyi da ya gauraya daga ruwan namiji da ruwan mace.
• Nabtalihi: Muna gwada shi da umarni da hani (takalifan shari’a).

Tafsirin Ayar:

Lalle ne Mu, mun halicci ɗan Adam daga maniyyi gauraye, wanda ya haɗu daga ruwan namiji da na mace. Ba mu halicce shi ba ne don kawai ya zauna a duniya, a’a, domin mu gwada shi da takalifan shari’a, kamar salla, azumi, zakka, da sauran umarni da hane-hane. Saboda haka, mun ba shi ji da gani, domin ya ji ayoyin Allah, ya kuma ga alamun da ke nuna ikon Allah a cikin halitta. Wannan ji da gani ba don kawai jin motsin rai ba ne, amma don ya yi amfani da su wajen fahimtar addini da kuma aiwatar da abin da aka umarce shi. Bayan haka, mun bayyana masa hanyar shiriya da ɓata, hanyar alheri da sharri, domin ya zaɓi ko ya zama mai imani mai godiya, ko kuma ya zama kafiri mai musun ni’ima.

Fa’idojin da ake samu daga ayar:

1. Ƙarfin ikon Allah a cikin halittar ɗan Adam daga wani abu ƙanana da ba a iya gani da ido, wanda ke nuna cewa Allah Mai ikon komai ne.
2. Jiki da gabobin da Allah ya ba mutum, kamar ji da gani, suna da manufa mai muhimmanci – wato su taimaka wajen bauta wa Allah da kuma fahimtar addininsa.
3. Duniya ba wurin zama kawai ba ce, amma wurin jarrabawa ne; kuma mutum zai iya samun nasara ta hanyar yin amfani da abin da Allah ya ba shi na ji da gani a cikin abin da yake so Allah.
4. Ayar tana tunatar da mutum asalinsa, don kada ya yi girman kai, domin daga wani ruwa maras daraja ne aka halicce shi, kuma zuwa ga Allah zai koma domin hisabi.