Surat Al-Insan — Ayat 26

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَمِنَ اللَّيْلِ (wa minal-lail): lan ing sawenehing wayah wengi.
• فَاسْجُدْ (fasjud): banjur sujuda, tegese sholata lan nyembaha marang Allah.
• وَسَبِّحْهُ (wa sabbiḥhu): lan nyucekna Allah, tegese ngelakoni sholat lan dzikir.
• لَيْلًا طَوِيلًا (lailan ṭawīlan): ing wayah wengi kang dawa.

2) Katrangané ayat:

Allah SWT paring dhawuh marang Nabi Muhammad SAW lan para mukmin supaya ing wayah wengi padha sujud lan sholat marang Allah, sarta nyucekna asmané Allah ing wayah wengi kang dawa. Tegese, sakliyané sholat wajib, wong mukmin kudu nglakoni sholat ing wayah wengi, kayata sholat Maghrib lan Isya, sarta banjur tahajjud sawisé iku. Dadi, ayat iki ngajak supaya ora mung sholat wajib waé, nanging uga nambahi kanthi sholat sunnah ing wayah wengi, amarga wayah wengi iku wayah kang sepi lan tentrem, luwih gampang kanggo khusyuk lan cedhak marang Allah. Dawuh iki uga nuduhake manawa wong Islam kudu tansah eling lan nyembah marang Allah ing saben wayah, kalebu ing wayah wengi.

3) Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora mung nglakoni sholat wajib, nanging uga nambahi kanthi sholat sunnah ing wayah wengi, supaya luwih cedhak marang Allah.
• Wayah wengi iku wayah kang paling becik kanggo nyembah lan ndedonga, amarga kahanané sepi lan ati luwih gampang khusyuk.
• Nglakoni sholat ing wayah wengi bisa dadi sarana kanggo ngresiki ati lan nambah iman.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah eling marang Allah ing saben wayah, ora mung ing wayah awan waé.
• Kanthi nglakoni sholat wengi, kita bisa ngarep-arep ganjaran lan pangapura saka Allah SWT.