Surat Al-Insan — Ayat 25

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَاذْكُرِ : lan sira elingana / sira sebutna
• اسْمَ رَبِّكَ : asmane Pangeranmu (Allah)
• بُكْرَةً : wayah esuk / wayah awal dina
• أَصِيلًا : wayah sore / wayah pungkasane dina

2) Tegesing ayat:

Allah paring dhawuh marang Nabi Muhammad lan sakabehe wong mukmin supaya tansah eling lan nyebut asmane Pangeran, yaiku kanthi nindakake shalat ing wayah esuk lan wayah sore. Ing kene, "eling marang asmane Pangeran" ateges nindakake ibadah shalat, amarga shalat iku wujud nyata saka dzikir lan pangeling-eling marang Allah.

Wayah بُكْرَةً (esuk) iku nuduhake shalat Subuh, dene wayah أَصِيلًا (sore) iku nuduhake shalat Dzuhur lan Ashar, yaiku shalat-shalat kang ditindakake ing pungkasane awan. Dadi, ayat iki ngandhut dhawuh supaya terus-terusan nindakake shalat wajib ing wektu-wektu kasebut kanthi ajeg lan ora kendhat.

Ayat iki uga ana gegayutane karo ayat sadurunge kang paring dhawuh supaya sabar marang putusane Pangeran lan ora manut marang wong-wong kafir lan wong-wong kang kebak hawa nepsu. Mula, salah sijine cara kanggo njaga iman lan keteguhan yaiku kanthi tansah dzikir lan shalat ing wayah esuk lan sore.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya awake dhewe tansah eling marang Allah ing saben wektu, utamane ing wayah esuk lan sore, kanthi nindakake shalat kanthi tertib.
• Shalat iku dadi sarana kanggo nyedhaki Allah lan njaga ati supaya ora gampang kesasar saka dalan kang bener.
• Wong kang ajeg shalat lan dzikir bakal kuwat imane lan ora gampang kena pengaruh saka godha lan panggodha.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang gampang lan teratur, amarga wis menehi tuntunan wektu kanggo ibadah saben dina.
• Kanthi nindakake dhawuhe Allah, awake dhewe bakal entuk katentreman ati lan kabegjan ing donya lan akhirat.