Сураи Аль-Инсан — Оят 26

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «فَاسْجُدْ»: саҷда кун, яъне барои Аллоҳ тавозуъ ва хушуъ намо ва намоз бихон.

— «سَبِّحْهُ»: Ӯро тасбеҳ гӯй, пок ва беайб дон, бо зикру намоз Ӯро ситоиш кун.

— «تَهَجَّدَ»: намози шабона хондан баъд аз хоб ё баъд аз намозҳои шаб.

— «لَيْلًا طَوِيلًا»: шаби дароз, яъне қисми зиёди шабро ба ибодат ихтисос деҳ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таоло бандаи худро ҳидоят мекунад, ки дар қисми шаб барои Ӯ саҷда кунад ва намоз бихонад. Ин саҷда ва ибодат ифодаи фурӯтанӣ, итоат ва наздикӣ ба Парвардигор аст. Дар шаб, ки вақти оромӣ ва хилват аст, инсон бояд ба намозу зикри Аллоҳ машғул шавад. Намозҳои шаб — аз қабили намози мағриб ва ишo, инчунин намози таҳаҷҷуд — воситаи муҳими қурб ба Аллоҳ ва поксозии дил мебошанд. Дар оят таъкид шудааст, ки қисми зиёди шабро ба ибодат ихтисос диҳед: метавонед се ду ҳисса, нисф ё се як ҳиссаи шабро ба намозу зикр сарф кунед. Ин амал на танҳо савоб аст, балки рӯҳро равшан, дилро ором ва иродаро қавӣ мегардонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Шаб вақти хос барои ибодат ва муноҷот аст; дар он инсон ба Аллоҳ наздиктар мешавад.

— Намози шаб ва таҳаҷҷуд сабаби покии дил, бахшиши гуноҳҳо ва баланд шудани дараҷаҳост.

— Ибодати шабона ба инсон сабру тоқат ва оромии рӯҳӣ мебахшад.

— Ин оят мусулмонро ба муттасил будан бо Аллоҳ ва зикри доимӣ тарғиб мекунад.

— Ибодат дар хилвати шаб ихлосро зиёд мекунад ва риёро кам месозад.

— Пайравӣ аз ин дастур ба муҳаббат ба намоз ва Қуръон меорад ва инсонро ба роҳи рост устувор мегардонад.