Сураи Аль-Инсан — Оят 27

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• العَاجِلَة: ҳаёти дунёи зудгузар, ки зуд ба поён мерасад.
• يَذَرُونَ: тарк мекунанд, пушти сар мепартоянд, ба он аҳамият намедиҳанд.
• وَرَاءَهُمْ: дар паси онҳо, яъне баъд аз марг ва дар охират.
• يَوْمًا ثَقِيلًا: рӯзи сангин, ки Қиёмат аст ва аз шиддату сахтиҳои бузург пур аст.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин гурӯҳ — яъне онҳое, ки ба Ҳақ рӯй намеоранд — ҳаёти дунёи гузаронро дӯст медоранд ва ба он дил мебанданд. Онҳо ҳамаи ҳиммат ва кӯшиши худро барои ба даст овардани неъматҳои зудгузари ин ҷаҳон сарф мекунанд ва аз омодагӣ барои охират ғофил мемонанд. Гӯё онҳо рӯзи Қиёматро, ки рӯзи бисёр сангин ва пур аз сахтиҳост, пушти сар партофтаанд ва ба он боварӣ надоранд ё худро барои он омода намесозанд. Ин рӯз рӯзест, ки дар он ҳисобу китоб, ҷазо ва подош сурат мегирад ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигрезад. Пас касе, ки танҳо ба дунё машғул шавад ва охиратро фаромӯш кунад, дар воқеъ ба зиёни бузург гирифтор мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дили худро танҳо ба дунё набандем, зеро дунё зудгузар аст ва боқӣ намемонад.
• Моро тарғиб мекунад, ки барои охират низ кӯшиш кунем ва онро фаромӯш насозем, чунки саодати ҳақиқӣ дар он ҷост.
• Нишон медиҳад, ки дӯст доштани дунё ва ғофил шудан аз охират боиси зарар ва пушаймонӣ мегардад.
• Моро водор мекунад, ки ҷидду ҷаҳд кунем ва худро барои рӯзи сангини Қиёмат омода созем, то дар он рӯз наҷот ёбем.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба ҳаёти ҷовидонӣ ва охират зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи амалҳои нек ва тоат ҳидоят менамояд.