Surja El-Insan — Ajet 8

Kuptimi i fjalëve:

• مِسْكِينًا (Miskin): I varfër që nuk ka asgjë nga pasuria e kësaj bote dhe është i paaftë të fitojë.
• يَتِيمًا (Jetim): Fëmijë që i ka vdekur babai para se të arrijë moshën e pjekurisë.
• أَسِيرًا (Esir): I burgosur lufte, qoftë nga jobesimtarët apo të tjerët.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet fisnik, Allahu i Lartësuar përshkruan cilësitë e robërve të Tij të devotshëm, të cilët i ka përmendur në ajetet e mëparshme. Ata janë ata që "e ushqejnë ushqimin, megjithë dashurinë për të", domethënë: e japin ushqimin ndërsa e duan atë dhe kanë dëshirë të fortë për të, për shkak të nevojës së tyre për të dhe oreksit që kanë. Ata nuk e japin atë nga teprica apo kur nuk u nevojitet, por e japin nga vetja e tyre, duke preferuar të tjerët mbi veten e tyre.

Ata ia japin këtë ushqim:

• Miskinit: të varfrit që nuk ka mundësi të fitojë dhe që ka nevojë të madhe.
• Jetimit: fëmijës që i ka vdekur babai dhe ka mbetur pa mbështetje.
• Esirit: të burgosurit të luftës, qoftë nga jobesimtarët, i cili është në dorë të tyre.

Kjo tregon bujarinë e tyre të lartë dhe mëshirën e tyre ndaj krijesave, edhe ndaj atyre që janë në anën kundërshtare, sepse edhe esiri i luftës trajtohet me mirësi dhe ushqehet, ashtu siç urdhëron Islami.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lartësia e moralit islam: Ky ajet na mëson se Islami është fe e mëshirës dhe bujarisë, e cila i urdhëron besimtarët t'i trajtojnë njerëzit me mirësi, madje edhe ata që janë në anën kundërshtare, si esirët e luftës.
2. Sinqeriteti në dhënie: Besimtari i vërtetë jep nga ajo që do dhe ka nevojë, jo nga teprica, dhe kjo është shenjë e sinqeritetit dhe devotshmërisë së tij.
3. Kujdesi për të dobëtit: Ajeti na nxit të kujdesemi për të varfrit, jetimët dhe të burgosurit, sepse ata janë më të merituarit për ndihmë dhe mbështetje.
4. Shpërblimi i madh: Ky veprim fisnik është nga shkaqet që të çojnë në xhenet dhe në shpëtimin nga dënimi i ditës së ashpër, siç vijon në ajetet e ardhshme.
5. Dashuria për Allahun: Dhënia e ushqimit për hir të Allahut, pa pritur asnjë shpërblim apo falënderim nga njerëzit, është shenjë e dashurisë së sinqertë ndaj Krijuesit dhe dëshirës për kënaqësinë e Tij.