Сураи Аль-Инсан — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• Мискин: шахси бенаво ва ниёзманде, ки молу дороии кофӣ надорад ва аз кори кардан оҷиз аст.
• Ятим: кӯдаке, ки падараш пеш аз ба балоғат расиданаш вафот кардааст ва касе надорад, ки ӯро нигоҳубинӣ кунад.
• Асир: шахсе, ки дар ҷанг асир афтодааст, хоҳ аз мушрикон бошад ва хоҳ аз дигарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони солеҳи Худоро баён мекунад, ки онҳо таомро бо вуҷуди он ки худашон ба он ниёз доранд ва дилхоҳашон мехоҳад, ба се гурӯҳ медиҳанд: ба мискин, ятим ва асир. Яъне онҳо на танҳо дар ҳолати фаровонӣ, балки дар ҳолати ниёз ва эҳтиёҷ низ саховатмандӣ мекунанд ва дигаронро бар худашон тарҷеҳ медиҳанд. Ин амали онҳо аз имон ва тақвои онҳо сарчашма мегирад ва онҳо ин корро барои ризои Худо ва савоби охират анҷом медиҳанд, на барои ситоиш ё подоши мардум.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба саховатмандӣ ва дастгирии ниёзмандон, бахусус мискинон, ятимон ва асирон, тарғиб мекунад.
• Нишон медиҳад, ки саховати ҳақиқӣ он аст, ки инсон бо вуҷуди ниёзи худ ба дигарон кӯмак кунад.
• Таъкид мекунад, ки амалҳои нек бояд танҳо барои ризои Худо бошанд, на барои намоиш ва ситоиши мардум.
• Ин оят муҳаббат ва раҳмдилиро дар дили инсон бедор мекунад ва моро ба сӯи адолат ва баробарӣ дар ҷомеа ҳидоят менамояд.
• Ҳамчунин нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва дастгирӣ аст ва ҳамаи инсонҳоро, новобаста аз эътиқод ва вазъияташон, ба некӣ ва кӯмак даъват мекунад.