Сураи Аль-Инсан — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «لِوَجْهِ اللَّهِ»: барои ризои Худованд ва хушнудии Ӯ, на барои дигарон.

— «جَزَاءً»: подоши амал, мукофоти дунёвӣ ё ухравӣ.

— «شُكُورًا»: сипосгузорӣ, таҳсин ва қадрдонӣ бо забон.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони бандагони некӯкор аст, ки ҳангоми хайру эҳсон кардан дар дили худ мегӯянд: мо ин таомро танҳо барои ризои Худованд медиҳем ва ҳеҷ ғарази дигар надорем. Мо аз шумо на подоши молӣ ё ҷисмонӣ мехоҳем ва на сипосгузорӣ ва таҳсини забонӣ. Ҳадафи мо танҳо хушнудии Парвардигор аст, на писанди мардум ва на подоши онҳо. Ин суханонро онҳо ба забон намегӯянд, балки дар дил ва нияти худ чунин қарор додаанд, ки амали хайри худро аз ҳар гуна риё ва худнамоӣ пок нигоҳ доранд. Онҳо намехоҳанд касе ба онҳо барои ин эҳсон подоше диҳад ё онҳоро ситоиш кунад; танҳо барои Худованд аст, ки ин корро анҷом медиҳанд.

1. Фоидаҳо:

— Ихлос дар амал: инсон бояд ҳамаи амалҳои хайри худро танҳо барои ризои Худованд анҷом диҳад, на барои писанди мардум ё подоши онҳо.

— Покии ният: агар касе барои Худо хайр кунад, набояд аз касе сипос ё подош талаб кунад; ин нишонаи имон ва тақво аст.

— Қадрдонии неъматҳо: Худованд амали хайриро, ки бо ихлос анҷом дода шавад, қабул мекунад ва подоши бузург медиҳад.

— Даъват ба некӯкорӣ: ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ниёзмандон, ятимон ва асирон кӯмак кунем ва дар ин кор ҳеҷ манфиате талаб накунем.

— Намунаи ахлоқи олӣ: ин рафтор моро ба сӯи ахлоқи баланди исломӣ ҳидоят мекунад, ки дар он хайр танҳо барои Худо ва барои хушнудии Ӯ анҷом дода мешавад.