Сураи Аль-Мурсалят — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «انطَلِقُوا»: равон шавед, ҳаракат кунед.

— «ظِلّ»: соя.

— «ذِي ثَلَاثِ شُعَبٍ»: соҳиби се шоха, ки ба се қисм ҷудо мешавад.

1. Тафсири оят:

Ба кофирон рӯзи қиёмат гуфта мешавад: «Ба сӯи азоби ҷаҳаннам, ки дар дунё онро дурӯғ мешуморидед, равон шавед». Онҳо ба сӯи сояи дӯди ҷаҳаннам ронда мешаванд, ки аз бузургӣ ва азимӣ ба се шоха тақсим мегардад. Ин соя на аз гармии он рӯз паноҳ медиҳад ва на аз шуълаи оташ чизеро бозмедорад. Ҷаҳаннам аз оташ шарораҳои азим мепартояд, ки ҳар як шарорааш мисли бинои баланд аст. Гӯё шарораҳои партобшудаи ҷаҳаннам шутурони сиёҳи зардранг бошанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои амалҳои бад дар охират ҳатмист ва ҳеҷ кас аз адолати Худо фирор карда наметавонад.

— Ваҳшати азоби ҷаҳаннам бояд инсонро ба тавба ва рӯй овардан ба Худо тарғиб кунад.

— Дар Қуръон тасвирҳои ҳассос ва равшани охират омадааст, то инсон бедор шавад ва роҳи некро интихоб кунад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд ва бояд барои охират тайёрӣ бинаннем.

— Қуръон бо чунин тасвирҳо мехоҳад дили инсонро нарм кунад ва ӯро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб намояд.