Сураи Аль-Мурсалят — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• «ظَلِيلٍ»: сояи фарогир ва пурра, ки одамро аз гармӣ ҳифз кунад.
• «يُغْنِي»: кофӣ шудан, фоида расондан, боздоштан.
• «اللَّهَبِ»: шуълаи оташ, забонаи оташи сӯзон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он дӯзахӣ сухан мегӯяд, ки рӯзи қиёмат ба сӯи он ронда мешавад. Ба ӯ гуфта мешавад, ки ба сӯи он духоне рав, ки ба се шоха тақсим мешавад, то аз он соя гирӣ. Аммо ин соя ҳеҷ гуна сояи воқеӣ нест: на аз гармии он рӯз паноҳ медиҳад ва на аз шуълаи оташ чизе бозмедорад. Яъне он на хунукӣ дорад ва на оромиш, балки танҳо азобро афзун мекунад. Ҳамин тавр, кофирон дар он рӯз ба ҳеҷ паноҳгоҳе паноҳ намеёбанд ва азоби оташ онҳоро фарогир мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои амалҳои бад дар охират ҳақ аст ва касе аз он гурез наметавонад.
• Мӯъмин бояд ҳамеша ба Худо паноҳ барад ва аз азоби дӯзах эминӣ пурсад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар дунё неъматҳои Худо ва роҳи наҷот вуҷуд дорад; пас бояд пеш аз расидани он рӯз тавба кунем ва амали нек анҷом диҳем.
• Қуръон бо тасвири дақиқи азоби охират моро ба андеша водор мекунад, то дар ҳаёти худ роҳи ростӣ ва адолатро интихоб намоем.