Сураи Аль-Мурсалят — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

• وَيْلٌ (Вайл): Ҳалокат, азоб ва нобудӣ. Ин калима дар Қуръон барои ифодаи сахттарин таҳдид ва ҳушдор ба кор меравад.
• يَوْمَئِذٍ (Йавмаиз): Дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• لِّلْمُكَذِّبِينَ (Лил-муказзибин): Барои дурӯғбароварандагон, яъне касоне ки рӯзи қиёмат, ҳисоб ва ҷазоро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол барои онҳое ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазоро дурӯғ мешуморанд, ҳалокат ва азоби сахтро эълон мекунад. Ин оят ба онҳо ҳушдор медиҳад, ки онҳо бо амалҳои худ худро ба азоби ҷовидон гирифтор кардаанд, дар ҳоле ки дар дунё танҳо аз лаззатҳои гузаро ва неъматҳои зудгузар баҳра мебурданд. Онҳо бо инкор кардани рӯзи ҷазо ва подош, худро аз роҳи ҳақ дур карда, сазовори азоб гардиданд. Ин оят такрор дар сарои сураи Мурсалят омадааст, то инсонҳоро аз инкори рӯзи қиёмат огоҳ кунад ва ба онҳо ёдовар шавад, ки инкор кардани онҳо ҳеҷ гоҳ аз воқеият намекоҳад ва онҳо рӯзе ба ҳисоб кашида мешаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва инкори он ҳеҷ фоидае надорад.
• Он моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои дурӯғ шумурдани рӯзи ҷазо, ба он имон оварем ва худро барои он рӯз омода кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки лаззатҳои дунё гузаро ҳастанд ва набояд инсонро аз андеша ба охират ғофил кунанд.
• Ҳушдор медиҳад, ки инкор кардани ҳақиқат боиси ҳалокат ва азоби ҷовидон мегардад, бинобар ин бояд ҳамеша ба роҳи рост ва имон пайравӣ кунем.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд ташвиқ мекунад, то аз ҷумлаи дурӯғбароварандагон набошем ва ба неъматҳои ҷовидони биҳишт ноил гардем.