Сураи Ан-Назиат — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «فَقُلْ»: Пас бигӯ.

— «هَل لَّكَ»: Оё туро ҳавас/рағбат ҳаст?

— «أَن تَزَكَّىٰ»: Аз «тазаккӣ» гирифта шудааст, ки маънои пок шудан аз камбудиҳо ва ороста шудан бо сифатҳои некро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармуд, ки ба сӯи Фиръавн биравад ва ба ӯ бигӯяд: «Оё ту мехоҳӣ, ки худро аз куфру гуноҳҳо пок созӣ ва аз нуқсонҳо озод гардӣ?» Ин даъват бо нармӣ ва меҳрубонӣ буд, то ки Фиръавн ба фикр фурӯ равад ва роҳи покиро қабул кунад. Тазаккӣ маънои онро дорад, ки инсон дилу ҷонашро аз ақидаҳои ботил ва амалҳои бад тоза кунад ва бо имон ва итоати Худо худро оро диҳад. Мӯсо (алайҳис-салом) на танҳо ба Фиръавн, балки ба ҳар инсоне, ки роҳи ҳақро гум кардааст, паём мерасонад, ки роҳи покӣ ва наҷот ба рӯи ӯ кушода аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъвати динӣ бояд бо нармӣ ва хушхулқӣ сурат гирад, то дилҳо ба ҳақ наздик шаванд.

— Ҳар инсон, новобаста аз гуноҳҳои гузаштааш, метавонад ба сӯи покӣ ва ислоҳи худ қадам гузорад.

— Ислом дини покӣ ва ислоҳ аст; он одамро аз камбудиҳо тоза мекунад ва ба сифатҳои нек оро медиҳад.

— Даъвати Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн намунаи раҳмат ва сабр аст; ҳатто ба саркашон бояд паёми умед расонид.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба сӯи тавба ва поксозӣ майл дошта бошем ва дигаронро низ ба ин роҳи нек даъват намоем.